martijnenelise.reismee.nl

Fierljeppen op de Lofoten

Morgen vertrekken we weer van deze sprookjesachtig mooie eilanden boven de poolcirkel. We hadden ons voorbereid op kou en regen, maar kregen uiteindelijk 12,5 dag droog tot fantastisch mooi weer. Je kunt het niet beschrijven, de ruigheid en de overweldigende pracht van de natuur op de Lofoten. De zilte geur, de schakeringen van licht en kleur. Zelfs de rotsen zijn bontgekleurd. En je wilt het steeds graag vastleggen met je camera, omdat je wilt laten zien: kijk hier moeten jullie ook naartoe. Maar het lukt gewoon niet. Dus hobbyen we wat aan met de iPhones, maar meestal nemen we ook de tijd om alles diep in ons op te nemen. 

Even een terugblik:

Donderdag rijden we naar het aquarium, klein maar toch grappig om al die vissen te zien die je normaal op je bord hebt liggen. Krab, zeewolf, zeeduivel, kabeljauw, schol, roodbaars.  Alleen waterleven wat op en rond de Lofoten voorkomt. Sommige bakken waren misdadig klein voor de hoeveelheid vis dus dat was wel een minpuntje. Hetzelfde terrein huisvest ook een gallery. Prachtige kunstwerken van Kaare Espolin Johnson hangen hier. Er is verderop ook nog een museum waar we snel doorheen vliegen.

Vrijdag rijden we naar Ballstad, waar we geen bal aan vinden. Dat hadden we moeten weten. Gelukkig maakt de lunch op de terugweg in een gezellig bakkerijtje in Leknes een hoop goed. De volgende rit gaat langs Stamsund en hier is de natuur weer prachtig en zijn de dorpjes weer pittoresk, de bergen hoog en ruig en slaat de regen weer vrolijk op de voorruit.

Zaterdag rijden we naar Hov op het eiland Gimsøy. We willen de berg gaan beklimmen nu het nog droog is. De weg voert door een soort vallei en in de verte zien we Hov al als eenzame wachter aan de kust liggen met aan de voet een paar verdwaalde huisjes. Naast de berg ligt een golfbaan, waar je hartje zomer ook ’s nachts kunt golfen. Het wordt dan immers niet donker. We parkeren bij de golfclub en volgen het bordje ‘wandelpad’ richting de berg. We moeten al vrij snel op zoek naar een geschikt pad. Het is modderig en nat dus het is oppassen geblazen. Zodra het steiler wordt begint het pad als een watervalletje te fungeren. Op sommige plekken controleer ik of er wellicht ook vissen rondzwemmen zo diep is het. Als een escargot ga ik de berg op, om al na een derde van de tocht af te haken. De stappen zijn te groot en te steil en alles is glibberig van de regen van de afgelopen dagen. Ik hou het voor gezien. Martijn gaat nog verder. Terwijl ik heel voorzichtig mijn weg weer naar beneden zoek klautert hij letterlijk omhoog. Ik zie hem met handen en voeten naar boven gaan. Gauw kijk ik voor me, want ik krijg er de kriebels van. Na een kwartier kijk ik toch even of ik hem nog zie. Ja hoor hij is weer onderweg naar beneden. Heel fijn meneertje. We zijn nog niet bij de auto of het begint weer flink te regenen. Blij toe dat we niet hoog, maar wel droog zitten.

Vlakbij ons vakantiehuis is een waterval en het bleef de hele vakantie maar intrigeren hoe we daar naartoe konden lopen. We zagen immers geen pad. Tot Martijn zijn wandel app Viewranger raadpleegde en er toch een heel petieterig klein paadje richting de waterval slingerde. Die gingen we nog even gauw doen ondanks de regen. Ook hier was het pad weer zompig en nat. Dan maar over de mossen en struiken struinen. Sorry plantjes voor mijn ruwe bepoteling, maar ik wil graag droog overkomen. Fierljeppend met mijn wandelstokken (met dank aan Henriette) lukt het redelijk droog bij de waterval te komen. Aldaar konden we weer verder omhoogklauteren. Dat ging nog wel een stukje maar het werd weer ongelooflijk steil. Dus toen terug. Mijn stokken zorgden ervoor dat ik met mijn korte pootjes toch de diepe stappen naar beneden kon maken. Tot een van de stokken ineens als een bange schildpad die zijn kop intrekt, besloot zichzelf in te schuiven. Holy fuck dat is niet fijn. Ik dacht eerst dat de stok in een onzichtbare spleet was verdwenen, maar toen ik um nog net in balans weer optilde zag ik het lengteverschil. En ga dat dan maar eens fixen als je op de vierkante centimeter en onpeilbare diepte van zeker 3 meter staat. Gelukkig kwam Martijn weer to the rescue. In het riviertje werden even later de stokken mooi afgespoeld zodat ze weer schoon de koffer in kunnen.  Op naar huis voor een heerlijk warm drankje. Deze laatste vakantiedag was nog niet eens zo slecht (vanwege het weer! Begrijp me niet verkeerd -;).


In de voetsporen van Shrek

Dinsdag begint wat bewolkt en het lijkt ons een goed idee om een interessant kunstwerk te gaan bekijken waar we de vorige keer vergeten zijn te stoppen. Het ligt op de route naar Henningsvaer en daar is ook dat leuke cafeetje. Dus rijden we over de enorme brug die Gimsøy verbindt met Austvagøya. Deze brug is soms gesloten bij harde wind. Dan staan de stoplichten op rood en kun je beslist niet doorrijden. Met een beetje pech duurt dat 24 uur. Afgelopen zomer was er een auto met caravan verschrikkelijk eigenwijs en ging toch. De caravan ving wind en klapte op de vangrail en weer terug. Eroverheen en de auto was gewoon meegesleurd de diepte in. Een dure grap voor deze meneer (NOK 6800,-) en een ijzingwekkend schouwspel voor alle auto’s die voor de brug stonden te wachten. 

Gelukkig hebben wij deze vakantie weinig wind en kunnen zo doorrijden. 

Het kunstwerk staat aan de kust en lijkt op afstand op een bushokje, maar als je eromheen loopt is het een glazen halve cirkel waarin de omringende bergen en zee worden gereflecteerd als een spiegel. Heel bijzonder.

In Henningsvaer komt de zon meer door, maar het is wel beduidend kouder dan de afgelopen dagen dus een terrasje pakken zit er niet in. Binnen is het echter ook gezellig. Op de kaart staat fish and chips en Bacalao. Dit is een Portugese dis hier bereid met stokvis. Dat lijkt ons wel wat. Zoals altijd delen we de buit zodat we van alles wat kunnen proeven. Het smaakt echt verrukkelijk.

Vanavond is de KP-index voor het Noorderlicht een 6. Dat is op een schaal van 1 tot 8 behoorlijk hoog dus onze verwachtingen zijn dat ook. Na een geitenkaas salade en wat leesmeters rijden we rond 9 uur naar het strand van Gimsøy op nog geen 15 minuten van ons vakantiehuis. De zon is al onder, maar laat nog wel een prachtige geeloranje gloed achter aan de horizon terwijl de hemel daarboven indigoblauw kleurt. We hebben een ledkaarsje mee voor sfeer en twee zitmatjes voor een niet al te koude kont op de stenen. De vele sterren lijken de hele tijd naar ons te knipogen. Het is allemaal heel romantisch en sereen. Zo lang als het duurt, want al na 10 minuten krijg ik een houten kont en wordt het behoorlijk koud op dit late tijdstip. We lopen langs het strand en zien ineens beweging in de lucht. Het begint met een voorzichtige streep, maar wordt steeds langer en reikt vanaf de horizon tot ver boven het strand. Het noorderlicht is gearriveerd! Het licht wordt feller en groener met kleine randjes paars en begint als een slang te kronkelen. Dit is echt te gek. We juichen en zijn blij als kinderen. Het duurt echter niet al te lang en zwakt weer af. Steeds blijft er wel wat te zien, maar dat zijn meer lichte strepen en vlekken in de lucht. We rekken het nog een half uur, maar raken steeds meer verkleumd. Dan maar weer in de auto. Een kwartiertje verderop parkeert Martijn op een landweggetje bij een donker huis, waar we tussen de schapen in het duister nog even blijven dralen. De piek van de aurora borealis lijkt echter kort en hevig te zijn geweest en komt die avond tot onze grote spijt niet meer terug. Toch was dit al de zoveelste avond op rij dat we het noorderlicht hebben mogen zien dus we beseffen hoe erg we boffen. Om half 12 duiken we het bed in voor een korte nacht.

Woensdag begint de dag met een stralend blauwe lucht en die blijft tot aan de avond. We zouden eerst met de boot naar Bunes beach, maar daar zaten zoveel tijdschema’s aan vast. Op tijd uit bed, anderhalf uur rijden, op tijd kaartjes kopen, op tijd met de boot. Binnen vier uur een drie uur durende wandeling maken om bij het strand te komen en dan weer de enige boot zien te halen. Daarna weer anderhalf uur terugrijden naar huis. Ik werd al moe als ik eraan dacht. Gelukkig heeft Martijn een ander leuk plan bedacht. We gaan een berg op van 450 meter. Dat lijkt een eitje, en dat is het ook. Behalve het feit dat we halverwege een moeras moeten oversteken en ook de steile stukken door de modder gaan. Soms blijft mijn voet gewoon vastzitten. We snappen ineens waarom die meneer aan het begin van de wandeling op laarzen liep, zijn broek in zijn sokken ingesnoerd. Voor ons was het te laat. We zagen de pijpjes steeds natter en vuiler worden. Ik hijg na 3 km als een paard en kom maar moeizaam vooruit. Maar wat een magnifiek uitzicht heb je hier op die turquoise zee en vele eilandjes en bergen. De stilte en de 360 graden view is ongekend mooi. Elke piek aan de horizon heeft zijn eigen toefje slagroom, verder is de lucht prachtig blauw. Eenmaal op de top blijkt er nog een top te zijn (zo gemeen) dus lopen we na de lunch over een bergkam door tot het volgende punt. Ik heb het niet zo op bergkammen, maar deze is op het smalste punt nog steeds zo’n 20 meter breed. Het idee alleen dat het links en rechts sheer drops zijn van honderden meters geven mij de kriebels. De heenweg ga ik hand in hand met Martijn, maar terug durf ik al alleen los te lopen. Jaja de grenzen verleggen…. We hebben 8,6 km gelopen vandaag en trakteren onszelf op een zelfgemaakt kip tandoori met naan, rijst en spinazie. 

Tot de volgende blog!

Hét Noorderlicht

Sta je dan in je onderbroekje op het balkon als er ineens een outburst van noorderlicht is te zien. Eerst naar buiten rennen en kijken en je dan pas druk maken over de wind en de kou. Witte stroken lichten ineens fel op boven ons hoofd en waaieren uit als gordijnen. We weten niet waar we kijken moeten want het is aan alle kanten te zien. Er is nog steeds niet veel kleur in de lucht maar het is zo fel en actief dat we er super enthousiast van worden. Moe van weer een lange, lange avond duiken we het bed in.

Maandagochtend is het alweer een mooie dag, al is er wel veel meer bewolking. Maar de temperatuur is rond de 17 graden dus echt aangenaam. Wie zegt dat wij nooit mooi weer hebben op vakantie? Oh ja dat zijn we zelf. Nou het tegendeel is waar, want voor Lofootse begrippen is het echt schitterend. Tijd om op pad te gaan. 

Inmiddels heeft Martijn de lange weg naar het zuiden al zo vaak afgelegd dat hij de bochten als een volleerd coureur weet te snijden. We gaan onderweg naar Nusfjord. Dit is één van de oudste en best bewaarde vissersdorpen in Noorwegen. Deze plek is door UNESCO in 1975 aangewezen als proefproject om de traditionele Noorse architectuur te behouden. In de zomermaanden moet je een aardig bedrag neertellen voor dit openluchtmuseum, maar omdat het toeristenseizoen voorbij is loont het niet meer om iemand achter de kassa te zetten. Betekent ook dat niet alles opengesteld is, zoals het kleine museum in de oude levertraan raffinaderij, maar je kunt wel vrij rondlopen door het dorp. Uiteraard moet er ook geluncht worden. Er is een cafeetje met toeristenshop in de oude Landhandel. Je waant je in de jaren 50 als je de kleine woonkamertjes binnenstapt met bankstellen en salontafeltjes uit die tijd. Aan een klein houten tafeltje eten we een lekkere ciabatta met brie, sla, komkommer, paprika en rabarber. Zalig. We hebben leuk uitzicht op het haventje, waar de meeuwen zitten te koeren.

Na de boodschappen voor de komende drie dagen is de middag voor onze ereaders. Die voelen zich namelijk lichtelijk verwaarloosd. Tegen zessen lopen we naar het huisje van onze gastheer en -vrouw. We worden al hartelijk begroet door Eric die buiten de kat aan het begroeten is. Hij heeft de hele dag een groep gegidst. We lopen de trap op het huis in. Alles is nog authentiek uit het jaar kruik. Bettina legt uit dat ze het huis huren van de boer ernaast. Die had eerst de intentie het te verkopen, maar heeft zich bedacht. De twee vakantiehuizen die ze verhuren zijn wel hun eigendom. We lopen de woonkamer in en mogen gelijk aan tafel. Bettina heeft een heerlijke spinazietaart met geitenkaas en wortel gemaakt. We krijgen kleine vispakketjes vol met Skrei (kabeljauw uit de Barentszzee) in een zalige romige saus. We kunnen lekker het versgebakken brood dippen in de saus. Laat ik de zalige salade erbij en de zelfgemaakte pesto van rucola, amandelen en geitenkaas niet vergeten. Iedere dag koken is hier heel ontspannen, maar een keer zo aanschuiven bevalt me ook wel goed. Het gesprek gaat over hun leven hier als Nederlanders tussen de Noren en hoe het gesteld is met de fauna op de Lofoten. Eric kan interessant vertellen. We krijgen nog wat tips mee en keren tegen 9 uur huiswaarts.  De aurora app geeft voor vanavond en vannacht een KP-index van 4 tot 6 aan. Dat is sky high om het maar eens toepasselijk uit te drukken. Wel is de lucht bijna geheel bedekt met een flinke wolkenlaag. We duimen tot we een ons wegen. 

Tot het rond elf uur ineens begint los te barsten. We vliegen naar boven naar het balkon en kijken ademloos naar de prachtige flarden en gordijnen in groen en rosepaars. Het licht danst en beweegt en we moeten naar zoveel kanten kijken. Het is recht boven ons en aan de horizon. Overal. Wat een schouwspel. Dit is wat ik me voorstelde van het Noorderlicht. Eindelijk! Terwijl we natuurlijk niet mogen klagen omdat we al een paar keer deze afgelopen week activiteit hebben mogen zien. Maar zo mooi als vanavond was het nog niet eerder. Wie weet wordt het iedere dag wel mooier?

Haukland beach en Aurora Borealis

Is er toch alweer een week voorbij van dit noordelijke avontuur. Met zulke volle dagen en al die indrukken is het omgevlogen. Vandaag is het zondag rustdag en dat geldt ook voor ons. We hebben zoveel getoerd en gezien de afgelopen week, dat het tijd is om te bezinnen. Dus blijven we lekker rundum Hause. Geen straf want het balkon is heerlijk groot en de zon staat er lekker op te schijnen de hele dag. 

Ik heb op Netflix weer een leuk kostuumdrama uitgekeken op mijn telefoon de afgelopen week. De techniek staat voor niets.  Maar vandaag ben ik toch maar weer begonnen met lezen. ‘De koffie is op’, hoor ik Martijn zeggen. Tja daarvoor moeten we 40 minuten rijden enkele reis. Dat is het enige nadeel hier op deze afgelegen plek. Maar als er nog voldoende thee is, waarom zou je je dan al te druk maken. Ook thee nippend is het uitzicht hier wonderschoon al ken ik koffieverslaafden die dat zullen ontkennen. 

Al mijmerend denk ik weer even terug aan die aalscholver die bijna de hele weg terug naast onze boot meevloog met een duizelingwekkende snelheid. En gisteren schoot een klein hermelijntje de weg op. Het beestje schrok zich een hoedje en begon zigzaggend voor ons uit te rennen. We kwamen terug van een stranddagje aan de andere kant van het eiland. Haukland beach is uitgeroepen tot mooiste strand van Noorwegen. Toen we dat mooie witte zandstrand zagen, ingesloten door groene bergen met op zee voor ons de silhouetten van nog meer bergen en eilanden konden we dat alleen maar beamen. We hadden onze zwemkleding mee, maar het was met 17 graden toch iets te fris naar onze smaak. Toen ik mijn pootjes in de zee stak snapte ik onmiddellijk dat er niemand rondzwom in zee, zo koud. Het was wel een lekker plekje om onze meegebrachte lunch te verorberen. Het was ook een heel mooi fotogeniek plekje (maar ja, waar niet hier) dus werd er weer lustig op los ‘geschoten’ met onze iPhones. Daarna nog even de tunnel door om Uttakleiv (beach) te bekijken. Maar 40 kronen parkeergeld voor een stukje strand wat in de schaduw ligt van de berg waar we doorheen waren gereden vonden we wat gortig. Dus maar weer terug door de tunnel into the sunlight. Over licht gesproken. Gisteravond was het weer raak met het noorderlicht. Dit keer de langverwachte kleur groen gezien al was het nog wel vrij zwak. Heel lang hing er een baan noorderlicht stil in de lucht bewegingloos. In onze jassen stonden we urenlang buiten te turen naar de hemel, want wat als het alsnog zou uitbarsten. Rond half een vielen mijn ogen dicht van vermoeidheid. Zo komt er van uitrusten in je vakantie niet veel terecht natuurlijk. ;-) 

Maar goed dat zat ik me allemaal te bedenken hier zo zittend op het balkon terwijl ik wel een beetje een houten kont krijg. Tijd voor wat actie. We maken een wandeling in de buurt en lopen op goed geluk een landtong op hier in de buurt. Aan het eind staat een klein boothuisje met een steiger. Een smal paadje kronkelt omhoog de steile heuvels op. De grond is hier overal begroeid met een hele dikke laag mos, alsof je over een hoogpolig dik tapijt bovenop een traagschuim matras loopt. Op sommige plekken is het behoorlijk drassig en dan kies je je route zorgvuldig over de grote granieten rotsen. Eenmaal boven kun je aan twee kanten van deze landtong een prachtige baai zien liggen. De rust is ongekend. We zijn nu twee kilometer van de doorgaande weg dus hier hoor je ook geen auto’s. Alleen de wind en de zee die tegen de rotsen slaat. En dan dat uitzicht….. 


Ook vandaag zoals elke dag hier koken we zelf. Dit keer een Szechuan maaltijd. Met pasta kom je nog wel goed weg zonder pakjes en zakjes, maar voor een oosterse maaltijd is een kruidenrekkie wel vereist. Dus er wordt gekookt met pakjes en zakjes. Het plan was vegetarisch, maar er gaat toch een hele kleine hoeveelheid spekjes doorheen die met de speciale marinade een zoet en krokantig laagje krijgen. Een bak groente erbij en dan de saus en kruiden en we kunnen aan tafel. 

Er gaan drie zakdoeken doorheen, want het is me toch een partij heet. Het zweet breekt me aan alle kanten uit. Ik moet gewoon een half uur op het balkon uitdampen, met een rennie in mijn mikkie. Morgen eten we bij Eric en Bettina. Ik ben zo benieuwd wat ze voor ons gaat koken. We laten het jullie hopelijk morgen weer weten!

Een rib uit mijn lijf safari

Donderdagavond reserveren we online een rib-safari voor aankomende zaterdag omdat het dan een prachtig zonnige dag wordt. De bevestiging krijg je zodra er voldoende aanmeldingen zijn voor deze speedy boottocht vanuit Reine. Gelukkig ben ik vrijdag al om half 7 op om om zeven uur een mailtje te zien binnenkomen van de booking company. Of we ook vandaag weg kunnen om 11 uur want er zijn voor zaterdag nog geen andere reserveringen. Ik vlieg de trap op en schudt Martijn wakker…. We moeten nu weg! Ok mijn ‘control issues’ kwamen even boven drijven. We hadden natuurlijk nog 4 uur voor we daar moesten zijn. Trek daar eerst eens 1 uur en 40 minuten rijden vanaf, 20 minuten voor vertrek aanwezig zijn, 30 minuten voor aankleden, ontbijten en spullen pakken en we zijn nog steeds op tijd. Een blik naar buiten vertelt ons dat vandaag ook een prima dag is om op het water te zijn. De zon schijnt als een dolle en er zijn nauwelijks wolken aan de hemel. We gaan vandaag ribje varen! 

Eenmaal in Reine wordt al snel duidelijk dat we als enige vreemde eenden meevaren met een bedrijfsuitje van de plaatselijke horeca. Als we ons goed gedragen vandaag, mogen we ook komen werken bij Reine Rorbru . En mogen dan huisjes schoonmaken. We trekken een chagrijnig gezicht en hopen dat ze ons weer vrijlaten na de trip.  ;-)

We mogen onszelf in een enorm oncomfortabel (maar wel lekker warm en waterdicht) pak hijsen met ingebouwd reddingsvest. Daaronder hebben we al een paar extra lagen aangetrokken dus als michelin mannetjes lopen we naar de rib-boot. We zitten twee aan twee achter elkaar in een soort paardrij- of jockeyhouding. Dat gaat vast spierpijn opleveren. Ik krijg mijn korte stijve pootjes al amper over het ‘zadel’. Heel rustig varen we de haven uit. Maar als we vervolgens met een gigantische snelheid over het water vliegen zijn al het ongemak van het pak en het zadel vergeten. Zon in je gezicht. Een prachtige kustlijn en opspattend water. We kijken elkaar grijnzend aan. Dit is echt vet gaaf! 

Martijn neemt nu even de ‘ganzenveer’ over, want het is tijd voor een lesje feiten en geschiedenis.

Op plekken waar zeearenden op de rotsen zitten stoppen we voor foto’s, het is dan ook een birdwatching safari (onder andere). Volwassen exemplaren van de zeearend halen een spanwijdte van 2,5 meter vertelt de gids ons. Eerst komen we wat losse exemplaren tegen, maar een hoekje om varend vinden we een heel span van een stuk of vijf arenden die een vliegshowtje weggeven. Daarnaast laat de stuurvrouw ons een paar plaatsen zien waar vroegah welvarende vissersdorpjes waren. Deze verlaten dorpjes kun je alleen nog enigszins herkennen aan stenen funderingen van de verder houten huizen. De huizen zelf zijn afgebroken en in andere dorpen op de Lofoten weer opgebouwd. Dat is pas verhuizen! Inboedeltje én je huis op de boot naar je nieuwe stek. Het was ook goedkoper om het zo te doen, omdat op de Lofoten voor de jaren 70 helemaal geen bomen groeiden. Die zijn toen aangeplant. Maar stenen huizen vonden ze isolatie-technisch vroeger geen optie. Hout kwam van ver en was dus duur.

Ander leuk onderdeel van deze ribbetjestocht is het feit dat we de “Moskstraumen” oversteken. Dit is een getijdenstroom in het zuiden van de Lofoten tussen Moskenes en het eiland Værøy. Deze stroom is de sterkste maalstroom in open water ter wereld. Spectaculair dus. Er schijnt er ergens anders 1 te zijn die nog sterker is, maar die zit opgesloten tussen land wat vergelijken onmogelijk maakt. Wie alle ins en outs wil weten kan hier wat lezen: Wikipedia. In het kort is dit een ondieper deel van de omliggende zee waar zich (hele grote) kolken in kunnen ontwikkelen. De eilandengroep loopt simpel gezegd noord-zuid en ook onder water lopen deze ‘bergen’ door. Vandaar dat het hier slechts 5 a 10 tot zo’n 50 meter diep is. Buiten de maalstroom gaat dat richting de paar honderd. Leuk detail is dat de meest gebruikte naam voor deze plek “Maelstrom” is en uit het Nederlands komt. Mael = malen en strom = stromen. Dit gecombineerde woord komt weer van Edgar Alan Poe die een kort verhaal schreef “A Descent into the Maelström”. 

Good to know. Maar voor nu genoeg feitjes! 

De Maelstrom overgestoken met wat spectaculaire jumps uit het water, komen we bij diverse onbewoonde eilandjes aan. Er staat alleen een klein vissershuisje, mocht iemand hier stranden, maar verder is het hier het domein van allerlei vogels zoals Aalscholvers, Jan van Genten, Papegaaiduikers, Eiders en Zeearenden. Lekker om even rustig aan te dobberen voordat we weer vol gas terug gaan. We stoppen nog even in een beschut baaitje waar nog zo’n vissersdorp vroeger stond en daarna scheurt de schipperin ons in 1 streep terug naar de haven. Een superleuke ervaring rijker lunchen we nog ff lekker op een terrasje in de stralende zon. We hebben op de weg terug naar ons huisje ook nog tijd voor een strandwandeling over het parelwitte strand van Ramberg.

’s Avonds maken we een heerlijke pasta en als we tijdens het eten naar buiten kijken zien we in onze achtertuin een van die prachtige bergen met een spitse punt baden in het goudkleurige avondlicht terwijl wolken er langzaam overheen kruipen. Een waanzinnig mooi gezicht. 

Henningsvaer

We hebben ons vandaag ingesteld op een bewolkte dag, maar tot onze grote verbazing is het de hele dag vrij zonnig met een temperatuur van 16 graden.

In mijn veel te dikke wandelbroek pel ik een paar bovenlagen van mij af op het gezellige terras, terwijl Martijn voor ons koffie, thee en een paar heerlijk zoete broodjes scoort. Naast ons zitten hippe jonge mensen te vertellen over hun hike-ervaringen. Onverschrokken vrouwen in felgekleurde wandelbroeken met van die stukken erop. Met zelfgebreide mutsen en sokken. Die gewoon aan een rots hangen met 2 vingers en een linkerteen. Ik luister stiekem mee. Ze hebben al aardig wat bergen beklommen hier in de omgeving terwijl wij niet verder komen dan de trap van dit kleine cafeetje. 

Het valt ons op dat de Noren allemaal even vriendelijk zijn. Zowel in Oslo als hier op de Lofoten. Tijdens onze vorige vakantie in Noorwegen, waren de meesten vrij stug.

We zijn overigens in Henningsvaer. Het stadje waar we al de hele week aan de overkant van de baai naar kijken. Het blijkt een gezellig plaatsje. Misschien kennen jullie het wel van die beroemde luchtfoto’s met dat voetbalveld aan het eind met rondom water. Moet je maar eens googelen. Na een uurtje in de zon op het terras, wandelen we naar dit beroemde sportveld van kunstgras en verder tot aan de vuurtoren. Vanaf dit hoger gelegen punt heb je een weids uitzicht over de zonnige baai met prachtige wolkenpartijen.

Het is echt leuk om hier foto’s te maken, al valt het vastleggen van al het fraais niet mee. Soms staat de zon aan de verkeerde kant en heb je ongewild tegenlicht of hij is net even weg naar de bakker ofzo. En wat er zo mooi uit ziet voor het blote oog is twee dimensionaal vastgelegd ontzettend saai. Toch maken we best een paar leuke kleurrijke foto’s. 

Om 3 uur zijn we weer terug in ons huisje om even te relaxen. Straks bakken we een paar zalige omeletten gevuld met groenten en kaas en een frisse salade en dan niet al te laat naar bed want al dat opblijven voor het noorderlicht breekt een beetje op. De komende nacht is de kans zeer klein, maar zaterdag en volgende week is de kans behoorlijk groot. Vingers gekruist! Gisteravond appte Eric trouwens nog dat er een walrus op het strand van Utakleiv lag. Gaaf! Maar om daar nou om 2200 uur ’s avonds nog naartoe te rijden een uur heen en een uur terug…. Volgens Eric zou ie er de volgende dag nog wel liggen, maar een uurtje later appte hij dat ie was weggezwommen. Ze zijn zo onbetrouwbaar als de pest, die walrussen.

Het noorderlicht en zeg eens Å

Het is 2300 uur als we ineens allebei een witte baan in de verder heldere sterrenhemel zien verschijnen. Zo begint het volgens mij heb ik ergens gelezen. We trekken gauw onze winterjassen aan en snellen naar buiten. De baan wordt steeds dikker en feller. Dan beginnen er andere banen te verschijnen en flarden die een danspoging doen. Alles is wit van kleur. De stroken beginnen aan de horizon gaan recht over ons huis en verdwijnen achter de berg. We proberen het te vangen in onze mobieltjes, maar die blijven gewoon zwart. Dan maar blijven kijken naar dit bijzondere schouwspel. Het is wel erg wit he. Zou het wel het noorderlicht zijn? Ja wat moet het anders zijn? Maar waar zijn dan die groene en soms zelfs roze en paarse kleuren? Ik zie ook geen gordijnen. Ja soms een heel klein beetje. De sterren zijn enorm helder vannacht. Een greep uit onze conversatie van gisteravond. Na een uur wordt het licht minder fel en zijn onze nekken verkrampt. Tijd om naar bed te gaan. Inmiddels heeft Eric ons ook geappt om 2300 uur dat er een lichte baan boven het dorp hangt met een grote kans op Noorderlicht. 

De volgende ochtend vraag ik voorzichtig wat we gisteren nu gezien hebben. Het blijkt een heel matig noorderlicht te zijn geweest. We worden volgens Eric vast nog wel een keer beloond met mooie kleuren. Martijn heeft inmiddels met wat fotobewerking een foto dusdanig op kunnen lichten dat het noorderlicht er toch op te zien is. Op camera schijnt het sowieso veel feller van kleur te zijn. Alleen zoals het op de foto staat zo hebben wij het niet gezien. Voor het blote oog was alles wit als nevel.

Dan is het tijd om te vertrekken naar Ballstad, maar als het steeds mooier weer wordt besluiten we toch maar het volgens velen mooiste stuk van de Lofoten te gaan rijden. Het begint wel een beetje een ouwelullen vakantie te worden, want door de relatief lange afstanden en de vele mooie plekjes waar je wilt stoppen komt er niet veel van wandelen. Al zullen sommigen van jullie dat ook een ouwelullen vakantie vinden, zo’n wandelvakantie. Enfin, het toeren in deze contreien is echt geen straf. We passeren vissersdorpjes en rijden langs hoge bergen over bruggen en door tunnels om uiteindelijk te belanden bij een heel leuk visrestaurantje. We nemen een kaneelbroodje en besluiten hier ’s middags weer terug te komen voor de vis, want het is nog een beetje vroeg naar onze smaak. Eerst maar eens naar Å rijden. Je spreekt het uit als uh…. Nee ik ben het niet vergeten, zo spreek je het dus uit: Uh. Daar eindigt de weg en kun je alleen nog te voet verder. We klauteren een flink eind de rotsen op voor een mooi uitzicht over het stadje de zee en de bergen. Op de weg terug stoppen we in Reine voor een paar mooie foto’s van de haven en Rorbru (kleine vissershuisjes) aan het water. De smid in Sund, een dorp verderop, moet een echt leuke vent zijn die prachtige kunstwerken maakt die overal ter wereld te vinden zijn. In paleizen, het Pentagon en het Kremlin. Helaas is hij gesloten na 31 augustus. Verdrietig rijden we weer terug. Dan rent er ineens een man uit een loods onze kant op. Hij komt als een dolle achter ons aan dus we stoppen maar, want de paniek spat ervan af. Raampje open: ‘heb je een vuurtje?’ vraagt hij, zijn sigaret uitstekend. Uh (komen we net vandaan) nee helaas. Wat een paniek om niet te kunnen roken. Hahaha. 

Onze volgende stop is Anita’s fish restaurant. Ze herkent ons nog. We bestellen een visburger en crèmige vissoep en gaan bij het raam zitten met een fantastisch uitzicht op de bergen de fjord en en de haven. Als we al kletsend teruglopen trek ik het autoportier open en wil alle rommel die ineens op de passagiersstoel ligt wegschuiven tot ik nog eens goed kijk en er een vrouw achter het stuur zit. Die luidkeels begint te lachen. Wat een mix-up! Martijn stond met een dikke grijns bij haar portier en had het ook niet gelijk door. Dezelfde kleur auto maar een totaal ander merk. We hebben er vreselijk veel lol om alle drie. 

Even later zitten we weer in onze eigen Suzuki en rijden in de avondzon terug naar huis. De gehele kustlijn en horizon is tot waar het oog reikt gevuld met de blauwgekleurde bergketens van het vaste land van Noorwegen. Op de voorgrond kabbelt het almaar rustig rimpelende water in een gouden gloed. En dan die stilte. 

De dag eindigt met een glaasje rabarber cider in de zon op ons balkon. We zijn weer een paar herinneringen rijker.

Regenbogen en appelpruimentaart

Fris en fruitig springt Martijn vanuit bed in zijn hardloop outfit en rent 20 minuten over de weg langs ons huis. Heen en terug, want er zijn hier nauwelijks wegen op de Lofoten. Alleen wat hoofdverbindingswegen. Tijdens zijn afwezigheid maak ik een havermoutpapje en plannen voor vandaag.

Als we wegrijden uit Moberg schijnt de zon nog vrolijk op ons huis, maar na een paar kilometer wordt de lucht steeds donkerder en ineens barst de hemel open. De eerste regenboog is in volle glorie te zien. Er volgen er nog meerdere vandaag want het blijft dit wisselvallige weer. Ik hou van regenbogen. Ze zijn echt prachtig, maar moeilijk in een beeld te vatten.

Vandaag moest ik af en toe echt even mijn mond dichtduwen omdat deze na elke bocht openviel van verbazing over zoveel landschappelijk schoon. Piek na piek na piek oprijzend uit de zee omzoomd door smalle stroken grasland waarin de kleine houten huizen in die typisch Noorse kleuren heerlijk lijken weg te zinken. De herfstkleuren laten zich al voorzichtig zien in struiken met rode bessen en scharlakenrode mossen. 

Het is maar goed dat we water, crackers en kaas mee hebben, want er is nergens een koffietentje te vinden. Ons eerste reisdoel is het plaatsje Hov op Gimsøya. Daar lopen we langs een klein haventje over een pier en schieten wat foto’s. Het volgende reisdoel is Kvalnes. De weg ernaar toe is prachtig, maar in Kvalnes is verder niets te beleven dus tijd voor onze crackertjes. Wel zien we een prachtige zeearend voorbijvliegen. We vervolgen de rit naar Eggum, waar een dicht café staat aan een breed kiezelstrand…nou ja kiezels. Het zijn enorme keien. Een pad langs de kust voert helemaal tot aan het strand waar we gisteren waren. Na 800 meter staat een prachtig beeldhouwwerk van een hoofd op een sokkel uitkijkend over zee. Als je echter het beeld voorbij loopt zie je ineens een heel ander beeld. Onvoorstelbaar knap gemaakt. Maar ik verklap niet wat je dan te zien krijgt, want dat moet je natuurlijk zelf gaan bekijken ooit.

Om 1400 uur ’s middags hebben we toch nog een cafeetje gevonden. Een Nederlandse geitenboer heeft een biologische kaasmakerij en koffietentje geopend en daar strijken we neer. Onder het genot van een koffie, een enorme pot kruidenthee en twee enorme punten appelpruimentaart genieten we van het uitzicht. Een lekker geitenkaasje met zeewier is al snel gekocht en dan is het tijd om naar huis te gaan.

Tinus mag vandaag koken. Er staat zuurkool met spekjes op het menu. Hoe teleurstellend is het dan als de zuurkool niet verder komt dan zoetkool zodat je bij elke hap in verwarring bent. Wat eet ik nu eigenlijk?

We zijn klaar voor vanavond…zou het nu eindelijk gaan gebeuren?