De overtreffende trap van nat

Terwijl ik dit schrijf hangen om mij heen aan stoelen, gordijnrails en andere haken onze jassen, truien, broeken, rugzakken en softshells te drogen. De schoenen staan voor ons elektrische kacheltje alsof het Sinterklaastijd is. Onze haren…ja die hangen ook…slierterig om ons hoofd.

Het was dus nat vandaag. Niet gewoon nat, maar de overtreffende trap van nat.

Vanmorgen om een uur of half 10 reden we naar Anglesey Island voor een mooie wandeling door Newbourough Forest en Llanddwyn Island. Het zou ’s middags opklaren, maar goed dat beloofden ze gisteren ook en toen bleef het ook gestaag miezeren. Onderweg doen we nog even wat inkopen bij een grote Tesco supermarkt voor de lunch en dan door. We betalen 4 pond voor het national park en parkeren vlakbij Llanddwyn Island. Het regent nog steeds dus we pakken onze ereaders en lezen nog even nu onze auto nog lekker warm is van binnen. Dan bedenk ik me dat we een eiland op gaan lopen en ik had iets vernomen over getijden. Dus ik check nog even hoe het daar mee staat. Om 15.00 uur is het ‘high tide’ volgens de website en het eiland is dan mogelijk niet bereikbaar. Het is inmiddels 12.00 uur dus we besluiten ondanks de regen toch maar te vertrekken. Softshells aan, regenjas eroverheen en hopen dat onze wandelbroeken enigszins waterdicht zijn. Het eerste stuk gaat over de weg door het bos. Het doet een beetje aan als de Veluwe. Mooi hoor daar niet van, maar we zijn nog niet onder de indruk. Dan doemt de zee op. Rustig als een meer ondanks de harde wind. Ook zien we het schiereilandje Llanddwyn voor ons.

We lopen over het strand tot aan het eiland en zien aan de andere kant van het schiereiland een woest kolkende zee met grote schuimkoppen. We snappen nu hoe het eiland afgesloten kan worden van het vasteland, want van twee kanten komt het water opzetten bij vloed. Het zal vast zo’n vaart niet lopen dus we klimmen gelijk de eerste duin op en komen pal in de wind op een smal paadje terecht. Links de woeste zee en voor ons de grillige kust van het smalle eilandje in zee. We lopen over de toppen van de zandduinen. De regen slaat hard in onze bakkussen en de grashalmen buigen zo ver door tot ze bijna plat liggen. Binnen no time zijn we drijfnat, maar het is hier zo fantastisch mooi dat het ons niets kan schelen. Echt kicken zo’n woeste zee. We proberen foto’s te nemen en te filmen, maar dat mislukt natuurlijk jammerlijk. Met mooi weer is het een prachtig stuk natuur, maar met slecht weer is het een avontuur. Overal ruige rotsen afgewisseld door goudgele strandjes en dat allemaal op in feite een klein stukje schiereiland. Op het uiterste puntje staan een ruïne, een vuurtoren en een paar kleine huisjes omgetoverd tot museum. We blijven niet lang hangen, want het is best koud als je tot op het bot nat bent. Bovendien is het maar de vraag hoe snel het vloed wordt. Eenmaal terug blijkt de zee ons nog lang niet ingesloten te hebben (piet paniek) en kunnen we rustig terugkeren naar onze warme auto. We zijn in een uurtje weer thuis.

Tussen de druppende jassen bereiden we rustig onze maaltijd. We eten spaghetti met heel veel groente. Buiten klettert de regen tegen het raam, maar wij smullen behaaglijk van ons heerlijke homemade dinner nippend aan een glas lokaal gebrouwen cider cymru met uitzicht op nog steeds dat prachtige landschap van Wales. Bitter sweet, want morgen rijden we weer verder naar het Lake District. Leuk dat jullie nog steeds met veel plezier meegenieten van onze vakantie. Tot snel!

De steen’n uut de stroat bid’n

We worden wakker van de wind en de regen die het kleine houten huisje teisteren. Ik spring uit bed, doe het elektrische kacheltje aan en kruip nog even onder mijn warme dekbed. Het is mistig en somber dus echt zin om erop uit te trekken hebben we niet. Vannacht was ik om 1 uur wakker en ontdekte dat het zo verschrikkelijk donker was dat je letterlijk geen hand voor ogen kunt zien. Het gebied staat kennelijk bekend om zijn gebrek aan lichtvervuiling. Erg onhandig als je de weg naar het toilet niet kunt vinden, maar voor de fauna natuurlijk prima!

De dag rekt zich uit tot een aaneenschakeling van lezen, surfen (op het www uiteraard), eten en series kijken. Pas tegen de avond stappen we in onze bergschoenen voor een fikse wandeling naar het dorp. Hier kenmerkt het landschap zich door de overtreffende trap van groen. Zelfs de bruine boombasten en grijze keien worden door het mos groen ‘geverfd’. De regenjassen houden ons prima droog terwijl we in een fors tempo door het landschap bewegen. Verbeten gezichten, blik op de weg, want je wilt die schapepoep graag mis houden.

We staan in 40 minuten in het dorp en hebben geluk. Er is nog 1 tafel vrij bij Hebog. Een prima bistro waar we eerder deze week ook hebben gegeten. Voorgerecht: kleine pannenkoekjes die je zelf kunt vullen met eend, hoisinsaus en groente. Lekker! Martijn neemt als hoofdgerecht de meest malse biefstuk (fillet) die je je maar kunt voorstellen en ik ga voor een filodeeg taartje gevuld met ratatouille en bedekt met brie. Ik was zo stom om ook nog een dessert te nemen. Veel te veel, veel te zoet en nogmaals gewoon te veel. Als een volgevreten koe moest ik die 3,5 km de berg weer op door de regen. Het is gelukt maar vraag me niet hoe.

Morgen bid ik de steen’n uut de stroat voor zonneschijn, want dan gaan we naar Newbourough Forest.

Zonde van die regenjas

Onze favoriete winkel in Apeldoorn is de Wandelfabriek aan de Asselsestraat. Een week voor onze vakantie stap ik naar binnen. Chris en Kim zijn er niet, maar ik word toch leuk geholpen door Bob de broer van Kim. ‘Ik ga op reis naar Wales en ik neem mee’ vraag ik?….. Precies een regenjas. De jas moet de hele dag waterdicht blijven en er ook nog eens leuk uitzien. Dat valt nog niet mee. Na veel gepas koop ik een veel te dure regenjas in mijn favoriete kleur blauw. Het was niet eens de duurste, want de regenjas van Fjällräven kost maar liefst 300 euro. Dat gaat nergens over.

Enfin ik kan niet wachten om mijn nieuwe jas te dragen, maar tot mijn grote verbazing en ja zelfs een beetje teleurstelling, valt er al dagen geen druppel regen alleen ‘s nachts. Vandaag moet het toch gaan lukken. De weer appjes geven allemaal regen aan dus rugzak met regenkleding gaat mee op pad. We gaan een wandeling maken in de achtertuin van Graeme onze gastheer. Oftewel we trekken Beddgelert Forest in. Wat hoger op de berg ligt een klein meertje, een Lynn in het Welsh. Het is maar een klein klimmetje. Bij het meer is veel hout gekapt en we lopen over gravelwegen. De brede paden zijn niet erg aantrekkelijk dus we duiken al snel een smal bospaadje in.

Overal om ons heen hoor je gedruppel. Smalle stroompjes water kabbelen langs de route. De grond is volledig begroeid met varens en mos en er staan vooral veel grote naaldbomen. De wolken rollen als lange dikke witte rupsen van de bergen. We zouden vandaag een simpele wandeling doen, maar ik had voor de zekerheid toch maar even mijn wandelstok mee genomen. Blij toe, want vlak voor onze cabin vinden we een pad dat bijna volledig omsloten wordt door groene planten en struiken, bomen en prikkende wilde rozen. Het slingert steil omhoog en is zo smal dat we er nauwelijks door kunnen. Ik ben blij dat ik me een beetje kan afzetten aan de stok, want de stappen die ik moet maken zijn behoorlijk groot. Af en toe maak ik wat ruimte door de stok als een kapmes voor me uit te zwaaien. Nu zijn we helemaal opgenomen door de natuur. Onze broeken en schoenen (ja die wel) zijn drijfnat van de vochtige planten als we na twee uur weer terugkeren bij ons huisje. Het is lunchtijd voor biologische erwtensoep van de Appie en een lekker afbakbroodje met ham en kaas. Als we zitten te eten kijken we naar buiten en ja hoor….het regent. Martijn vindt dat ik nu het erf op moet lopen met mijn nieuwe jas, maar ik ga voor een herkansing morgen ofzo.

Bodnant garden en Conwy Castle

Buiten is het mistig, maar binnen behaaglijk en warm.

We zijn vroeg naar bed gegaan en dus ook weer redelijk vroeg wakker. Dat is toch wel een enorm voordeel ten opzichte van een hotel. Je kunt nog heerlijk een tijdje rondkeutelen in je huisje. Rustig een appeltje schillen en aardbeitjes snijden en bakken voor in de kouwe yoghurt. Een beetje naar buiten staren in het groen en mijmeren. Een boekje lezen in alle rust in de luie stoel en plannen maken voor vanmiddag.

Ons eerste reisdoel is Conwy Castle. Een middeleeuws ‘openlucht’ kasteel, want er is nergens meer een dak te bekennen. Deze imposante vesting ligt prachtig aan zee en heeft 8 grote torens, die je allemaal kunt beklimmen. De vestingmuur rondom het stadje is nog bijna helemaal intact en kun je bewandelen.

Het zonnetje laat zich af en toe zien en de meeuwen poseren vrolijk voor de foto als ik ze dat vraag. Kopje schuin en op slechts 50 cm afstand staat madam te paraderen. Wat een joekel van een vogel eigenlijk van zo dichtbij.

Onze volgende bestemming is Bodnant garden. Een park van maar liefst 80 hectare vol met exotische bomen, sommige zijn meer dan 100 jaar oud. Er staat een sequoia van bijna 50 meter hoog, maar je vindt er ook heerlijk geurende rozen. Voor we het weten hebben we weer 8 km gewandeld.

Zoveel verbranden en zo weinig eten. Daar moet maar eens verandering inkomen. Bij Hebog’s restaurant in het schattige dorpje Beddgelert dineren we vol smaak.

Als we dan uiteindelijk in onze afgelegen cabin in het bos op de berg aankomen verwonderen we ons over de stilte. We horen gewoon onze oren suizen. Dat maak je toch nergens meer mee?

Beddgelert

Ken je die mop van die twee die mount Snowdon zouden beklimmen. Inderdaad ze gingen niet. Vannacht spookten allemaal enge beelden door mijn hoofd. En zoals het een onzeker en voorzichtig mens betaamt ging ik YouTube filmpjes bekijken, alwaar mijn vrees werd bevestigd. Wandelingen over bergkammen met links en rechts diepe ravijnen. Rollende stenen op schuine berghellingen. Liever niet al zou je dat niet verwachten met een berg in mijn naam. Doe mij maar een rondje Beddgelert. Gelukkig is Martijn de beroerdste niet dus hij zoekt voor ons een easy walk uit. Zo easy dat we besluiten om met de fiets naar Beddgelert te rijden. Een prachtig smal pad dwars door het bos langs watervallen en door weiden terwijl links en rechts van ons de bergpieken van Snowdonia oprijzen. De heide staat prachtig in bloei. Mooie lupine kleurt paars op de groene flanken. Overal schieten kleine vogeltjes voor ons uit terwijl we flink knijpend in de remmen naar beneden suizen het dorp in. We parkeren onze fietsen bij een bruggetje midden in het kleine centrum. Ik denk maar even niet aan de weg terug met de fiets, almaar omhoog.

Het eerste stuk van de wandeling is behoorlijk saai en ik krijg bijna spijt. Maar dan begint het geklim en geklauter langs de rivier tot we de bocht om gaan en steeds hoger en hoger de bergen in trekken. Mijn hartslag gaat behoorlijk omhoog. Als we omkijken zien we het landschap zich ontvouwen tot aan de zee. De zon is behoorlijk warm en we pellen ons uit meerdere lagen kleding. We komen onderweg steeds dezelfde mensen tegen. Eenmaal boven aan de top van de berg kletsen we gezellig met een oudere man en vermoedelijk zijn zoon. Ze vinden dat we een wijs besluit hebben genomen om deze wandeling te pakken in plaats van mount Snowdon. “You got all the best of Wales here anyway” zegt de spitting image van Michael Caine. Het is dan ook weer wonderschoon. Niet de hoge besneeuwde pieken van Oostenrijk of Italië, maar toch zijn we ervan onder de indruk.

Als we een stukje doorlopen zit een ouder echtpaar te picknicken op de top van de berg. Ook met deze mensen hebben we een gezellig gesprek. We hadden al zitten klagen vanmorgen dat we zo weinig Engelsen spreken omdat we steeds aan het wandelen zijn of in onze cabin eten, maar vandaag maken we dat geheel goed. Grappig genoeg zei de dame van dit stel dat Mount Snowdon toch zeker de moeite waard was geweest. Jammer dan.

De afdaling is niet al te zwaar en we hebben mooi zicht op het meer. Halverwege horen we een koe enorm loeien. Dan zien we een groepje koeien en kalveren naar het meer banjeren. De koe in charge brult iedereen verschrikt van het voetpad. Het is een grappig gezicht.

Onderaan de berg bij het meer komen we ‘Michael Caine’ weer tegen. We eten onze lunch uit onze rugzakken op een stenen muurtje. En na deze korte break lopen we gezellig met vader en zoon op. Uiteraard zijn ze benieuwd naar onze mening over de Brexit dus voor we het weten zijn we al kletsend na een rondwandeling van 4,5 uur weer in het dorp beland.

We drinken een koffie en een smoothie in het plaatselijke café en dan is het tijd om naar ‘huis’ te gaan.

Ik zal niet al te lang uitweiden over mijn gênante fietstocht naar de cabin. In het kort: mijn voeten hebben meer grond dan pedalen gevoeld en mijn tong sleepte de hele weg over de grond.

Mijn iPhone teller geeft vandaag 13 km wandelen aan met 66 verdiepingen. Ik blijf nog even in de luie stoel zitten…..

Martijn zet jij thee?

Voor de derde dag op rij koken we trouwens ons eigen potje. Vandaag ondanks de vermoeide voeten toch even een half uur in de keuken voor een chili con carne met heel veel groenten en een restantje Italiaans brood om mee te soppen. Lekker!

Wales, Snowdonia

Het is zondagavond als ik eindelijk de tijd vind om onze belevenissen aan mijn Macbook toe te vertrouwen.

Een heerlijk ouderwetse relaxstoel ondersteunt mijn vermoeide lijf en een onwaarschijnlijk mooi uitzicht streelt mijn ogen als ik opkijk van mijn beeldscherm en in de verte staar naar de piek van Wales’ hoogste berg mount Snowdon.

Morgen gaan we een poging wagen om deze berg te beklimmen, maar we hebben afgesproken dat we niet gaan voor de makkelijkste route, die tegelijk ook het minst mooi is, maar dat we het ‘Watkin path’ nemen. Deze route is veel afwisselender. Het eind schijnt nogal challenging te zijn dus het behalen van de top is voor ons geen missie. Onze missie morgen is genieten van het heerlijke landschap.

Ik wil nog even terugblikken op onze eerste dagen. Vrijdag vertrekken we pas om 10.00 uur ’s ochtends naar Hoek van Holland om als een van de eersten aan boord van de Stena Line Brittanica te gaan. We vinden een eerste klas plek aan het raam aan de voorkant van het schip. De ramen zijn groot en zowaar gewassen. Dat is niet altijd zo, maar we hebben geluk. Naast ons komt een ouwe biker zitten die driftig met zijn armen zwaait naar een andere biker. ‘Come sit over here’. Hij kent zijn naam niet, zal later blijken, maar ze raken al snel in gesprek en wij volgen de verhalen van deze Britse burgers om zo al een beetje in de mood te komen. Want 6,5 uur jezelf vermaken is best lang. Als ik even de benen heb gestrekt en terugkom zie ik Martijn bij deze mannen aan tafel zitten. De oude biker tekent een kaart van Snowdonia en verklaart dat hij tot vorig jaar decennialang een huis bezat in het piepkleine plaatsje dat wij gaan bezoeken, Beddgelert. What are the odds. Hij vertelt wat leuke uitstapjes zijn en wat we vooral niet moeten doen. De tijd gaat zo best snel en voor we het weten meren we aan in Harwich. Het is 4 minuten rijden naar de pub, waar we zullen overnachten. De jukebox braakt met windkracht 10 harde rockmuziek uit. Hopelijk geldt nog steeds dat de pubs hier vroeg dicht gaan zodat wij in de slaapkamer direct boven de pub nog een beetje nachtrust krijgen. We worden niet teleurgesteld. Voor 50 pond hebben we een prima kamer zonder sanitair. In de gang verderop is een badkamertje maar dat ziet er gelukkig schoon en verzorgd uit.

Zaterdag staat in het teken van vele kilometers Engeland doorkruisen tot we het prachtige bergachtige Wales binnenrijden. De weg naar onze cabin is van grijs gravel. Na veel gehobbel en gebobbel arriveren we te midden van ongerepte natuur. We worden verwelkomd door Greame. Een zwaarlijvige man leunend op een stok met even zware ademhalingsproblemen. Hij blijkt erg vriendelijk en een goed fotograaf. Zijn galerie staat vol prachtige foto’s.

Het huisje waar we de komende week gaan verblijven is helemaal van hout en van alle gemakken voorzien. Grote ramen bieden uitzicht op de bergen rondom, waaronder dus mount Snowdon.

’s Avonds zien we konijnen en muisjes rondlopen in het gras voor onze cabin. Zwaluwen vliegen af en aan naar de nesten onder de dakrand van ons huis.

We installeren ons en maken een rondwandeling van een uur in de directe omgeving. Dichte donkere naaldbossen en drassige grasvelden vol bloemen wisselen elkaar af langs een snelstromende rivier en onbewaakte spoorwegovergangen met in de verte het gefluit van de naderende stoomtrein. Er zijn voldoende smalle en bredere voetpaden door dit prachtige natuurgebied met de naam Beddgelert forest. In de keuken bereiden we samen een heerlijke pasta met verse spinazie en verdwijnen daarna al snel met onze leesboekjes in de slaapkamer.

Als we zondag wakker worden regent het en zijn de bergen volledig bedekt door dichte mist. Ik draai me nog een paar keer om tot ik lekker uitgeslapen ben.

We combineren vandaag het boodschappen doen in Portsmadog (de enige grote supermarkt lig op 30 minuten rijden van onze cabin) met een prachtige rondwandeling om Porthdillaen peninsula bij Morfa Nerys. Het weer wordt steeds iets beter en als we eindigen in een klein cafeetje zitten we zelfs in het zonnetje aan een koffie en een appel-rabarber sap een dikke vette scone met cream en jam. Engelser kan het niet…o ja toch wel, met thee.

De wandeling voert ons over het strand dat omarmt wordt door hoge groene kliffen. Er staan hier en daar kleine huisjes langs de route. In het laatste stukje rondom de landtong worden we aangekeken door twee zeebewoners. De grijze zeehonden kijken ons verwonderd aan. Je ziet ze denken, ‘wij hebben jullie golfballetje niet gezien hoor’. Het laatste stuk van de route voert ons namelijk dwars over een golfbaan langs steile kliffen en goudgele stranden. Deze dag is alvast weer geslaagd!

Inpakken en wegwezen naar Wales

Terwijl we nu net lekker gewend zijn aan tropische temperaturen staan we met onze neus boven de reistassen en voeren de volgende conversatie..."Nemen we ook regenbroeken mee?" "Nee lijkt me niet handig" "Heb je al een paraplu in de auto gelegd?" "Ga ik gelijk regelen" "Die slippers zou ik thuislaten, het wordt rond de 17 graden de komende weken en er zijn nauwelijks zonuren voorspeld" "Wolkenpartijen zijn ook mooi" "Ja ach, we gaan ons vast vermaken want we hebben VAKANTIE!!!!!!"

We kunnen niet garanderen dat we internet hebben in de woeste leegte van Snowdonia National Park, maar mochten we toch verbinding hebben, dan zullen we af en toe een reisverslag posten, zodat je mee kunt reizen met ons.

Sneeuwerig weer

Donderdagavond is het begonnen met sneeuwen. ’s Nachts is het blijven sneeuwen. Vrijdagmorgen sneeuwt het nog steeds! Jemig wat een pak is er gevallen zeg. Zeker 30 cm. Johan heeft nieuwe ski’s en gaat na het ontbijt ondanks het sneeuwerige weer toch nog richting gletsjer om zijn aanwinst uit te proberen.

Wij besluiten om een winterwanderung te machen. Nu kan het! Lekker rondje door de sneeuw banjeren naar een dorpje verderop. Halverwege koffiedrinken bij zo ongeveer de eerste onaardige dame (die wij tegenkomen) in een soort van bäckerei/minisupermarkt. En daarnaast wat spulletjes scoren aan het eind van de wandeling voor een voedzame lunch.

’s Middags doen we het rustig aan. Vast een beetje inpakken, nog ff een kadootje scoren in het dorp en gelijk een capu, bij een konditorei met leuke dames, scoren. Bij de capu moet natuurlijk weer gebak gegeten worden. Inmiddels is het iedere dag raak. Dat wordt weer afkicken van de suiker na deze vakantie.

Vanavond krijg ik een homecooked meal van de dames. Nog even snel de auto inpakken en dan relaxen. Morgen mogen we fijn 890 km terug naar huis rijden! Joepie.