Heisse Liebe

Woensdag begint beter dan verwacht. Het weer zou omslaan en er is kans op regen voorspeld. Maar bij het opentrekken van de gordijnen valt dit reuze mee. Bij een traditioneel uitgebreid ontbijtje wordt de weersverwachting voor Neustift en het Stubaital op negen sites vergeleken en uitgepluisd. Het lijkt erop dat het voor de middag in elk geval behoorlijk droog blijft! Johan & Marlies besluiten om een stuk te gaan wandelen naar een Jausenstation auf den berg en wij halen de mtb’s van stal om een relaxed stuk langs de bach te gaan toeren.

Na een lekker stukje fietsen houdt Elise het voor gezien en gaat terug naar het appartement. Ik besluit nog even verder te pedalen en omhoog een berg op te fietsen, want daar heb ik eigenlijk geen ervaring mee. Keuze genoeg ;-)

Na een minuut of 10 kom ik bij een kleine waterkrachtcentrale aan. Hierop staat een kaart met een wandelroute de berg op en weer af. Dat moet met de fiets ook best lukken. Na een flinke klim kom ik bij een eenbaans tunnel met een breed trottoir én een grote licht drukknop.

Slim van die Oostenrijkers. Volgens de bordjes is de tunnel 660 meter lang. Ook in de tunnel gaat het steil omhoog en ik ben blij als ik eruit ben. Ik kom op de hele klim niemand tegen en zo’n tunnel geeft wel een wat unheimisch gevoel. Zeker omdat zomaar het licht uit kan gaan ;-) Na het hoogste punt begint heel origineel de afdaling. Wie kom ik tegen in bocht 3? Natuurlijk J&M. Zij zijn van de andere kant de berg opgewandeld. Na een praatje en wat foto’s maken, lopen zij weer verder en ik rem verder naar beneden. Na 1 huis en twee Jausenstations houdt de weg op. Ik snap nu (iets beter) waarom er een volledig verlaten tunnel wordt gegraven op bijna 1400 meter hoogte. Nadeel. Het vervolg van de route is een karrespoor/wandelpad dat zo steil is dat ik het zelfs met mijn mtb onverantwoord vind naar beneden te fietsen. Dus wordt het omkeren of wandelen. Ik kies voor wandelen. Pas vlak voor het dorp vlakt het af en kan ik weer verder fietsen. Wel slecht voor de Strava statistieken.

Na de sportieve ochtend volgt een wat relaxtere middag. Elise en ik doen wat boodschappen bij de MPREIS, waaronder een brood van 3 kilo. Je kunt er een ruit mee ingooien. Een sontagssuppe erbij en we hebben een lekkere lunch te pakken in het appartement. Daarna moeten we natuurlijk nog even alle sportzaken van het dorp bezoeken.

Tegen een uur of 6 beginnen de dames aan de bereiding van een Aziatische maaltijd. Halverwege komen ze tot de conclusie dat ze veel te weinig pannen hebben, een blender missen en ook nog de nodige ingrediënten. Toch smaakt de kokos curry kip en eieren in een heerlijke pittige saus best goed. Dan is het tijd voor het logospel. De ware aard van de dames komt naar boven. Bloedfanatiek zijn ze. Na een ruime zege duiken we onze mandjes in, want op koningsdag moeten we natuurlijk een koninklijk bezoek brengen aan Innsbruck.

Donderdag is het pisweer. Ideale dag voor Innsbruck. Alhoewel, dat is overdreven, ook een stad is leuker met mooi weer natuurlijk. We parkeren eigenlijk naast de Triumphforte, een soort Arc de Triomphe maar dan in Innsbruck.

Als eerste bezoeken we de meest protserige Dom die je je maar kunt voorstellen. Fotograferen kost een euro, sparen we mooi uit. Hierna lopen we via de winkelstrassen en gassen naar de VVV. Na een stadskaart van 1 euro te hebben gescoord wordt de volgende stop de Hofburg. Dit is een paleis en nu ook museum van en over de Hapsburgers.

Was best leuk om te bezoeken.

Na al dit culturele geweld is het de hoogste tijd om een serieuze strudel te verorberen. Gelukkig zit het beste strudel café van Oostenrijk in Innsbruck http://strudel-cafe.at! Heel veel soorten, zelfs een aantal hartige. Leuk en lekker. Het weer wordt niet beter, maar we willen toch nog wat meer van de stad zien. We maken zelfs een rondje in het park. Na een kleine lunch in een konditorei lopen we via de winkelstraten en bezoek aan diverse (sport)winkels terug naar de auto.

Weer in het appartement aangekomen is het relaxen en ‘s avonds lekker uit eten. Tiroler kuchen mit Kalb, Hirsch, Jungziegen und Heisse Liebe.

Oostenrijk op z'n best

Het is al 10 minuten doodstil in de stoeltjeslift, 4 paar vrolijk gekleurde ski’s wijzen naar voren. De lucht hangt vol minuscule ijskristalletjes alsof er goudstof naar beneden dwarrelt. Allemaal zijn we bevangen door de schoonheid van het ongerepte berglandschap. Een magnifiek uitzicht tot zover het oog reikt. En de stilte is zalig, want straks als we voorbij die kam zijn en op 3100 meter uitstappen weten we al dat de wind de sneeuw over de piste jaagt zo vol in ons gezicht. Maar we hebben het ervoor over, want ‘de 7’ is een lekkere lange blauwe piste met zalige sneeuw en een warme zon die ons volgt tot we beneden zijn. Die eerste 100 meter door de jagende sneeuw geeft het gelijk een avontuurlijk tintje. Ik begin aan de afdaling, maak korte bochten en ga zo diep mogelijk door de knieën. Ik hoor dat er iemand vlak achter mij skiet. ‘En dan nu snijden’ hoor ik achter mij. En mijn voeten drukken als vanzelf de ski’s in de sneeuw. Dit gaat een stuk makkelijker. Dat snijdt wel sneeuw! Dank je wel Johan voor de handige tip. Je vergeet blijkbaar toch aardig wat techniek als je zo lang niet meer op wintersport bent geweest.

Even later zie ik Johan mij voorbijgaan richting de sleeplift die hem naar een steile zwarte piste gaat brengen. Waar hij tot zijn grote spijt onhandig in zijn eentje aan de beugel moet hangen, omdat verder niemand die piste lijkt te willen nemen. Lijkt mij logisch. Echter onder het genot van een drankje vertelt hij dat het gedoe met de sleeplift zeker de moeite waard was, omdat de piste nog bijna ongerept was en de afdaling daardoor fantastisch lekker ging. Ik sla even over. Ondertussen maakt Martijn ook kleine sprongen. Niet letterlijk hoor. Nee zover is hij nog niet, maar hij heeft er wel steeds meer lol in. Er zijn ook geen al te enge stukken hier op de Stubaier gletsjer.

Op maandag fietst Marlies gewoon even 1000 hoogtemeters met haar mountainbike in haar eentje omhoog. Een afstand van 20 km met op het laatst stukken van 15% stijging. Wat is dit voor een superwoman? We spreken rond het middaguur af om gezamenlijk de lunch te nuttigen. Martijn en ik nemen dan ook gelijk afscheid van de piste. De schenen en enkels zijn weer aardig gebutst en beurs na drie heerlijke dagen op de lange latten.

Aan het eind van de middag schijnt de zon nog heerlijk op ons balkon en met onze boeken van Lars Kepler zijn we helemaal in ons element. We eten om en om buiten de deur of thuis. Zaterdag was het tijd voor een groentelasagne met spinazie, courget, champignons, tomaat, pastinaak, mozzarella en kaas. En zondag eten we in de Jagdhütte gewoon ree. ;-)

Maandag flanst Marlies weer een zalige pasta in elkaar met zalm, venkel, witte wijn, room, dille en rucola. Martijn en ik hebben besloten bij Marlies in te trekken na de vakantie. Ze kookt gewoon te lekker.

Dinsdag zwaaien we Johan uit en rijden we dieper het dal in naar de Grawa wasserfalle. Een kleine wandeling brengt ons bij een mooie waterval. Helaas zijn alle routes in die omgeving gesperrt vanwege de sneeuw. Ook is het er behoorlijk koud op 1400 meter. We besluiten een stukje terug te rijden voor een bak koffie. Al lopend komen we langs drie eetgelegenheden die allemaal gesloten blijken te zijn. We zitten natuurlijk precies tussen alle seizoenen in. Wel zien we ‘gewoon’ een ree door het veld huppelen. Krokusjes piepen uit de grond maar de zon lijkt zich te verstoppen. We waaien inmiddels zowat weg dus rijden uiteindelijk terug naar Neustift voor een heerlijk stuk gebak en koffie in de plaatselijke conditorei. Nu moeten we al die calorieën wel weer zien te lösen. Gelukkig vinden we een erg leuke route door het bos met zo’n 250 hoogtemeters. Ook schijnt het zonnetje hier weer vrolijk op de bemoste hellingen. Op een bankje eten we onze zelfgesmeerde broodjes met Bärlauchschinken en speck. We kunnen hier vandaan prachtig de vallei in kijken. Na 9,5 km zijn we weer terug in het dorp en mogen we de benen eindelijk strekken. Het is weer tijd voor een paar bladzijden in de boeken van Lars Kepler.

Lenteskiën im Stubaital

Eind april en het is weer moestuintjes tijd bij Appie Heijn. Voor het eerst kweek ik in de serre bekende en onbekende kruiden in de vensterbank. In de tuin plaatsen we na wat boor en schroefwerk een leuke plantenbak met drie etages waar alle kruiden straks in kunnen. En dan rij ik met het fietsje naar Intratuin voor wat extra kruiden om de plantenbak al wat op te fleuren. Mijn fietstassen zijn gevuld met dille, laurier, koriander en salie; ik verheug me nu al op de lekkere gerechten die ik er straks mee ga vullen.

Een paar dagen later gaan de net opkomende moestuinplantjes naar buiten in de frisse voorjaarswind en klaar is Klazien. Maar net als ik ontspannen vanuit mijn luie stoel geniet van het uitzicht op mijn nieuwe kruidentuin lees ik het weerbericht… Vorst in de nacht en niet zo’n beetje ook. Gelukkig mag ik wat vliesdoeken lenen van mijn schone zus. Hopelijk heeft dat de boel een beetje gered. Ik kan het alleen niet meer controleren want de volgende dag vertrekken we al naar Oostenrijk voor een wintersportvakantie in de Tiroler alpen.

Fietsendrager met mountainbikes, fietsoutfits, skischoenen, helmen, skibroeken en wandelkleding voor meerdere temperaturen. Het lijkt wel een volksverhuizing zo vol beladen is onze Mito. Maar ja beter mee verlegen dan om verlegen.

We rijden donderdagavond 300 km Duitsland in en vervolgen de rit op vrijdagochtend na een uitgeruste nacht in een pension en een uitgebreide lunch in de plaatselijke bäckerei van Emmelshausen.

Rond 15:00 uur rijden we Neustift i. St. binnen. Het appartement is gezellig en de ontvangst angenehm. We wandelen het dorp in voor een lekker bakkie koffie en doen de boodschappen bij de Billa. ’s Avonds eten we buiten de deur en kruipen voldaan rond 22:00 uur onze mandjes in.

Zaterdag gaat het dan echt beginnen. We gaan na jaren van pauze weer een keer skiën en dan is het best gek om zo laat nog in het seizoen te gaan. Gelukkig heeft het afgelopen week flink gesneeuwd dus de pistes zijn prima op de Stubaier gletsjer. Johan is op pad geweest voor heerlijke broodjes en Marlies heeft de tafel al gedekt. Wat een luxe zo’n uitgebreid ontbijt en zo aan kunnen schuiven. De zenuwen beginnen nu wel een beetje te komen bij Martijn en mij. Maar we moeten er maar op vertrouwen dat het gewoon weer goed gaat komen. Het is zo’n 20 km rijden tot aan de gondel. En terwijl wij onze skispullen bij Intersport bemachtigen gaat Marlies op pad. De bedoeling is dat ze 600 hoogtemeters gaat wandelen zodat we later gezamenlijk kunnen gaan lunchen bij het Mittelstation. En dan is het tijd voor ons om de eerste glijmeters te maken op de sneeuw. Het is een verschrikking. Onwennig en alsof ik voor het eerst op de ski’s sta leg ik de eerste 300 meter af. Ik moet mezelf echt een schop onder de kont geven. “kom op, je kunt gewoon skiën dus doe dat dan ook!!” roep ik terwijl ik mezelf dwing om bochten te maken. Gelukkig is Johan na ongeveer drie seconden weer in vorm. Hij geeft wat goede tips. Mijn armen heb ik schijnbaar verkrampt langs mijn lijf en ik vergeet door de knieën te gaan en omhoog te komen. En ja hoor langzaam komt het gevoel weer terug. In de tussentijd krijgt Martijn ook wat goede tips van Johan. Hij mag wel wat meer in zijn ski’s hangen in plaats van zo ver achterover dat de punten van zijn ski’s omhoog lijken te wippen. De pistes zijn prachtige witte snelwegen en de zon weerkaatst op onze skihelmen. Het eerste berichtje van Marlies komt binnen. Ze zal pas om half 2 aankomen bij een geheel andere hut dan gepland. Dat betekent dat ze 1000 meter omhoog gaat klimmen. Dat kan niet kloppen. Wij drinken in de tussentijd lekker een bakje koffie om vervolgens nog een fijne afdaling te maken. Johan doet er uiteraard twee in dezelfde tijd. Het volgende bericht van Marlies is dat ze toch echt om 1300 uur op het hoger gelegen skistation is beland op 2600 meter. Een monstertocht in haar eentje. Ze is als een berggeit 7 km gestaag omhooggeklommen langs een rode piste die gesloten was voor skiverkeer. Onderweg heeft ze zo’n 30 mensen voorbij zien komen allemaal met de duim omhoog naar haar uit bewondering. Ze had een afslag gemist en twijfelde regelmatig of ze wel op de goede route zat. Als je omringt wordt door louter rotsen en sneeuw en geen murmeltier tegen komt is dat wel begrijpelijk. Wij vonden dat we goed bezig waren geweest maar dat verbleekte natuurlijk bij deze prestatie.

De lunch eten we samen. Een bord vol Kaizersmarren en spaghetti bolognese en na de nodige liters water besluiten Marlies en ik het voor gezien te houden. Als we de gondel naar beneden willen pakken beseft Marlies dat ze nog een kaartje moet kopen. De dame bij de sportverleih is hoogst verbaasd. “Hoe bent u hier dan beland?”. “Lopend”, antwoordt Marlies. “Lopend??? Dat heb ik nog nooit meegemaakt”, zegt de dame. “Ik moet even bellen” zegt ze. Aan de telefoon klinkt het aan de andere kant blijkbaar al net zo verbaasd, want Marlies hoort haar zeggen. “Ja, nee echt ze is lopend omhooggegaan”.

In het zonnetje op het balkon nippen we een half uur later samen van een bakje thee. Wat een lekker begin van de vakantie! Een paar uur later arriveren ook de mannen. Die eindigen uiteraard met een grote stange bier. ’s Avonds maken we samen een heerlijke vegetarische lasagne en dan is de eerste dag alweer voorbij.

Trier en de Slangenburg

Na een dagje reizen, wijnranken en ‘rundum camperplatz’ willen we morgen naar Trier, de naar eigen zeggen oudste stad van Duitsland.

Theoretisch is dit met de fiets te doen, maar dan heb je echt geen zin meer om ook nog door de stad te sjouwen. Dus we vatten een lumineus plan op; openbaar vervoer. Google is your friend en na wat ideeën en het bekijken van deutsche punktliche tabellen van bussen e.d. wordt het een stuk met de fiets naar de bahnhof in Schweich en van daar uit met de zug naar Trier. Het is 12 kilometer dus mooi net te doen. De trein rijdt meerdere keren per uur, makkie.

De ochtend van vertrek gaat alles lekker soepel en we zitten al betijds op onze mtb’tjes. De eerste kilometers gaan lekker over fietspaden langs de wijngaarden. Dan roept de fiets navi (ja die hebben we ook), rechtsaf! Hee da’s gek, geen fietspad, tweebaans autoweg lekker klimmend omhoog… Maar na kort overleg fietsen we toch de bult maar op. Je mag op dat stuk maar 50, dus het zal wel. Stuk verderop, waar de snelheid van het autoverkeer wordt opgevoerd naar 70, begon er een fietsstrook. Mooi! Maar, na nog een kilometer of iets, fietsstrook weg en ook geen vluchtstrook! Shit wat nu? Theoretisch misschien mág het wel, hier fietsen, maar het is ons toch ook het leven niet waard, zo’n uitje naar Trier. Toch wel een beetje balen, want we zijn ondertussen al bijna op de helft.

We keren toch maar weer om, verwende fiets nederlanders als we zijn en peddelen snel berg afwaarts weer naar de safe zone.

Natuurlijk is er altijd een plan B…de bus!

Bij het het eerste dorp dat we tegenkomen zien we een bushalte en parkeren onze fiets. Hiervandaan gaat de bus naar Schweich die toevallig ook zo’n 5 minuten nadat we bij de halte aankomen vertrekt. Het moet zo zijn.

De Bus chauffeur vertelt ons in voor ons totaal onverstaanbaar deutsch waarschijnlijk allerlei waardevolle informatie, wij knikken geestdriftig en betalen onze kaartjes.

In Schweich stappen we over en een half uur later staan we in hartje Trier, bij de Porta Nigra.

Wat doe je in een stad? Sight seeing!!….. Of tassen kopen. Laat ik het er op houden dat beide prima lukt. De Dom, tassen winkel, Marktplein, nog een winkel etc. Gelukkig weet mijn schatje mijn geduld te appreciëren en verblijdt mij met een uitgebreide Indiase lunch bij Guru. Na nog wat meer rondwandelen, noodzakelijk omdat we natuurlijk echt teveel gegeten hebben lopen we naar het station om de eerstvolgende bus terug te pakken. We raken nog aan de praat met een Nederlands stel uut Almeloooooo die naar Trittenheim terug moeten en dat veraangenaamt het wachten.

Na de busrit en een kort fiets ritje terug is het tijd voor een verdiend biertje en we trekken wat restjes worst en kaas uit onze koelkast voor het avondeten. Het plan voor dinsdag is het bezoeken van het wijndorp Piesport.

Echter, halverwege de nacht, het was erg warm geworden, zegt Elise: ‘Mag het raam open ik stik zowat? Oh en by the way het weer wordt hier steeds minder, zullen we morgenochtend maar vast een stuk verder richting Nederland rijden en de zon opzoeken?”. Prima idee!

’s Ochtends boeltje pakken, betalen en wegwezen. Het begint zelfs zacht te regenen, goed besluit dus van ons! We tuffen lekker verder, het is rustig en de kilometers vliegen voorbij. Het gaat zelfs zó goed dat we net over de grens uitkomen! Doetinchem; buitengebied, bij een mooi landgoed en kasteel Slangenburg. Heel mooi groene natuurkampeerplaats met alle voorzieningen en ontzettend aardige eigenaren.

Dit is een prima plek om de laatste dagen door te brengen en een flut afstandje van huis! Toch ook wel fijn, want die camper moet wel weer (van binnen) een beetje toonbaar worden ingeleverd en dat moet toch thuis voor de deur gebeuren. Wij gaan nog even genieten van de laatste dagen. Bedankt voor het meelezen!

Köwerich aan de Moezel

Stromende regen op het dak van de camper, zonder pauze, uur na uur. Het blijft gestaag gieten terwijl wij onder zeil zijn. Het begon al in de loop van de avond en heel vroeg in de ochtend loop ik door de regen onder mijn pluutje in korte broek naar het sanitair gebouw. Ik ben verbaasd als ik al twee vrouwen voor de spiegel zie staan. Het is kwart voor 7! Blijkbaar zijn er meer gekken die de regen zo snel mogelijk willen ontvluchten.

Het douche ritueel vind ik echt totaal geen probleem. Alleen het zorgen voor droge voeten voor het aankleden valt nog niet mee. De vloer is vies, je slippers zijn drijfnat en je handdoek op de grond gooien is hier geen optie. Als een ballerina sta ik te balanceren op 1 been terwijl ik voorzichtig mijn voet droog. Dan met de grote teen de slipper licht aantikkend terwijl ik onderwijl die ene broekspijp als een panty opstroop. Uiterste concentratie is vereist als ik mijn been opzwaai en mijn voet zo snel mogelijk de pijp in wil piepen. De korte wandelbroek is een goede keus. Eerder had ik een joggingbroek aan, maar die pijpen zijn niet zo soepel en dan gaat het soms wat stroef met het risico van omvallen. Vandaag ging het goed. Als ik de camper weer instap zie ik dat Martijn de havermoutpap al klaar heeft. Ik kan zo aanschuiven. Kopje thee erbij en binnen no time zijn we gereed voor vertrek.

Ons reisdoel is de Moezel. Daar is het weer beter en we zijn weer iets dichter bij Nederland. Na 2,5 uur rijden komen we om half 11 al aan bij de camperplatz midden tussen de druivenranken. Prachtig plekje in de natuur voor slechts 8 euro per nacht. Links van ons staan Britten en rechts Zweden. De ontvangst is wat komisch want we worden te woord gestaan door een vriendelijke man. Dan ineens brult de eigenaresse met een zware rokersstem iets vanuit een andere ruimte over platz 19 en 20. Even later horen we het toilet doortrekken en de bewuste dame stapt uit het toilet en blijft met de zware kraakstem tegen haar man praten terwijl ze ons volkomen negeert. Martijn en ik zeggen allebei met onze vriendelijkste stem gedag en dan realiseert ze zich dat ze niet al te gastvrij is dus ze knikt ons wat schuchter toe. Al grinnikend lopen we terug naar onze camper. Martijn zet de luifel uit en pakt de stoelen terwijl ik me ook druk maak met niets tot het tijd is voor de lunch. Biologische erwtensoep en een broodje. Het smaakt aardig. De zon wil nog niet erg doorkomen, maar het is hier tenminste warmer en droger in Köwerich.

We stappen op de fiets en rijden langs de Moezel naar het volgende dorp Leiwen. Hier fietsen we wat door de straatjes met wijnaanbidders jaja en wijnaanbieders (auto-correct) Weingut en Sektgut en ontdekken een supermarkt en een bakker. Dwars door de wijnvelden en langs een leuk kapelletje rijden we weer terug naar onze camper.

De rest van de middag lezen en rommelen we wat rondom de camper.

Tegen de avond bereiden we weer een gezonde maaltijd terwijl we zicht hebben op een fantastisch mooie lucht.

Lekker dagje zo!

Schwarzwald Hochstrasse

We hebben een heerlijke nachtrust gehad en bereiden ons voor op een regenachtige zaterdag terwijl we weten dat het in Nederland prachtig weer is. Maar ja je kunt niet alles hebben in het leven.

Vandaag gaan we de Schwarzwalderhochstrasse rijden en de navi rijdt ons al snel via Nordrach omhoog. Ik zie na een aantal km een bord met 1.8t staan. Zeg Martijn hoe zwaar zijn wij eigenlijk? Het antwoord maakt me niet blij, want met 3 ton mogen we hier niet rijden. De weg is 3 meter breed is het antwoord. Ja maar wij zijn 2,75 meter breed. Wie kan ons dan nog passeren? Een Harry Potter bus? 'why the long faces' (alleen voor HP kenners). Keren is echt geen optie want de weg slingert met haarspeldbochten omhoog. Nog maar 4 km te gaan zegt Martijn. Ja leuk, maar wat gaan we nog tegenkomen? Bij een forstweg besluiten we toch maar weer rechtsomkeert te maken.

We besluiten gelijk maar ons vuil water te lozen want het begint te stinken in de camper. Een zwavelachtig luchtje. Terwijl Martijn het vieze klusje klaart besluit ik een andere route in de tomtom te zetten. Dit valt nog niet mee, want steeds weigert hij ons over de bewuste 500, de Hochstrasse te sturen. We rijden uiteindelijk nog twee keer fout en doen een laatste poging. Onze ETM is inmiddels met 2 uur opgelopen, maar we houden vol. Gelukkig loont het geduld, want het is een prachtige route. Het blijft de hele dag droog en de zon laat zich ook regelmatig zien! Halverwege stoppen we voor een lunch. Dat broodje smaakt ineens veel lekkerder als we comfortabel over de vallei uitkijken.

Onze keus voor een camperplaats is Baden-Baden. Op zaterdag om half 2 aankomen is tricky. Dat blijkt ook wel, want alle 28 plekken zijn bezet. Waar nu heen? Veel keus is er niet. We rijden alvast noordelijk en besluiten een camping in Bruchsal te pakken. Ons toilet is vol en deze moet geleegd worden. Ergens in the middle of nowhere parkeren is geen optie zonder een toilet. Nog heel ver doorrijden vinden we ook zonde omdat we ook nog een beetje buiten de camper willen zijn deze dag. We parkeren onze grote bus op het kampeerterrein waar de receptie pas om vijf uur open gaat. Geen idee of we wel binnen het hek mogen. Dat staat nergens duidelijk. We sluiten voor de zekerheid nog geen stroom aan en planten onze ligstoeltjes naast de camper.

Precies 10 minuten kan ik in de zon zitten en dan trekt de boel weer potdicht en steekt er een naar windje op. Op dit soort momenten besluit ik dat het camperlife niets voor mij is. Er gaat ontzettend veel tijd verloren aan het zoeken naar nieuwe bestemmingen en het plannen en opbreken en rijden. Tussendoor genieten we echt enorm. Maar op dagen als dit als je veel rijdt en dan ook nog geen geschikte camperplaats kunt vinden krab ik nog drie keer achter mijn oor. Je kunt natuurlijk ook ergens minimaal drie nachten blijven, maar dan kom je niet erg ver als je maar een kleine twee weken hebt. Bovendien heb je een camper om te kunnen trekken. Dat is het idee.

We smorrelen weer een lekker maaltje bij elkaar (heerlijk malse biefstuk en gebakken aardappels met groente). Als aan het begin van de avond de wind is gaan liggen ontdekken we nog een restje rode wijn. Die gaat vanavond op! Lekker even samen genieten van het laatste uurtje licht buiten. Morgen zullen we weer verder richting Nederland trekken.

Camperen naar Nordrach

Na zelfgebakken speltbroodjes met twijfelaar (kaas van schapen-, koe- en geitenmelk) en een likje vijgenjam is het weer tijd om op te breken. We checken of alle luiken dicht zitten, of de gasfles wel is gesloten, vergeten de garage niet op slot te doen, doen de stopjes in de gootsteen en wasbak en halen het treeplankje naar binnen, zijn alle spullen goed opgeborgen, kastjes goed gesloten? Het hele riedeltje moet worden afgevinkt voor we kunnen vertrekken. Vandaag gaan we naar een gratis camperplaats. Kijken hoe dat bevalt. Dat wordt dus niet douchen maar een beetje poedelen aan de wastafel vanavond. Echt zweten zullen we niet vandaag, want de temperatuur is flink gedaald en de hele weg naar Nordrach regent het. Het is wel een prachtige rit door het Zwarte Woud. Onderweg doen we boodschappen bij de Edeka. Hier kennen ze geen speltmelk die ik voor de havermoutpap gebruik. Dan maar havermelk. Met een volle koelkast komen we aan bij de camperplaats midden in het dorp. Deze heeft nog precies 1 plek voor een grote camper. Hebben wij even mazzel. Je kunt hier niet echt recreëren want daarvoor zijn de plekken te smal, maar omdat het pijpenstelen regent maakt dat niets uit. We kijken met de bus uit op de kerk en de begraafplaats. Benieuwd hoe rustig dat vannacht is ;-) De laptop wordt gepakt en we zoeken een leuke serie op om te kijken. Vanuit onze luie stoelen kijken we naar Black Mirror. Als de aflevering is afgelopen is het tijd om op pad te gaan. De zon laat zich een klein beetje zien en het ziet er naar uit dat het droog blijft. We downloaden een route van 7,5 km en hebben geen idee wat we kunnen verwachten.

Het gaat gelijk al behoorlijk steil omhoog. We passeren wel een groepje nordic walkers dus zo slecht doen we het blijkbaar niet. We lopen het donkere bos in met prachtige grote sparren afgewisseld met loofbomen. Dit is wat we zo graag doen. Al snel kijken we uit over het dal en het dorp. De paden zijn breed en prima begaanbaar zoals we dat van Duitsland gewend zijn. Maar dan eindelijk mogen we een smal slingerpaadje door het bos bewandelen. ‘Dit is pas leuk’, roep ik nietsvermoedend. Daar zal ik straks gauw op terugkomen. De donkere wolkenpartijen met afwisselend door de zon opgelichte zilveren strepen zijn prachtig. We moeten nog zo’n 3 km als Martijn naar een pad wijst waar we in moeten volgens de kaart. Dat ziet er behoorlijk smal en steil uit. Het loopgedeelte is hooguit dertig cm breed en er liggen losse stenen op. Daarnaast is het zo’n 30 tot 40 meter diep met begroeiing maar nauwelijks bomen. Uh…. tja…nou vooruit dan maar. Hand in hand lopen we bijna zijwaarts langs het pad naar beneden. Heel rustig en beheerst. Gelukkig wordt het weldra minder steil, maar niet breder tot mijn grote spijt. Het pad is begroeid met mos en plantjes, er steken boomwortels omhoog en hier en daar liggen stenen. Alles nog nat van de regen. Links is de diepte en rechts loopt het gelijk omhoog. Nergens wordt het pad breder dan 50 cm en het gaat maar door en het gaat maar door. Ik verstap me iets en voel knikkende knieën. Wat had ik ook alweer geleerd van die ene website. Je moet blijven kijken. Dat doe ik dan ook maar. Mijn blik gaat naar links en ik constateer nog steeds die enorme diepte en voor me nog steeds dat super smalle pad. Zodra ik kijk voel ik de grootste angst wegebben. Maar het blijft spannend. Pas na een kilometer kunnen we opgelucht ademhalen want dan wordt het pad weer breed. Goed gedaan schatje zegt Martijn… jaja ik moet eerst bijkomen.

Het is inmiddels vijf uur en ik wil kip korma gaan maken. Ik heb alle kruiden van thuis meegenomen, denk ik… Nee hè toch nog de garam massala vergeten. Hindoestaanse is geen optie voor mijn kip korma, want die gebruik je voor de Surinaamse kip roti. Het wordt dus een ordinaire kip kerrie. De enige rijst die we meegenomen hebben blijkt gele rijst en bij gebrek aan een extra pan en ruimte op het 3 pits gasfornuis eten we er in plaats van groente, verse mango bij. Pas als alles op het bord ligt zien we hoe geel het gerecht is. Het smaakt wel prima!

and always remember…. don’t eat yellow snow.

Camperreis Freiburg

Terwijl de schnitzel van gisteravond nog zwaar op de maag ligt pakken we heel vroeg ons boeltje weer op en vertrekken zuidelijk naar Freiburg. Om half 12 komen we aan na een vrij saaie rit over de snelweg en checken in bij een camping aan de rand van de stad. We pakken gelijk de fiets naar Freiburg. Het is net alsof je in Amsterdam rijdt met tringelende trams en druk verkeer. Hier en daar ontbreken er fietspaden en zo manoeuvreren we naar de Altstadt. Onze wandelschoenen nemen het van hier over voor de komende 8 km. Ze brengen ons door de mooie straten waarbij we als eerste de grote kathedraal betreden. In deze enorme kerk met prachtige glas in lood versiering branden we kaarsjes voor alle dierbaren die zijn heengegaan en voor lieve mensen om ons heen die het nodig hebben. <3

Dan is het tijd voor een Schwarzwalderkirschtorte. Daarvoor is het noodzakelijk dat deze van de beste conditorei van de stad komt. Google is your friend! Al snel vinden we een prachtige zaak die al 100 jaar lang heerlijke taarten bakt. Smullen!

Vele shops en geslenter verder strijken we neer op een terras bij de kerk voor een echte Duitse maaltijd. Dat scheelt ons vanavond weer smorrelen. Met grote stangen bier schuiven we weer een zware maaltijd naar binnen. Voorlopig even genoeg. Als we terugkomen op de camping blijkt dat er aan de overkant van de weg een schutters-verein zit. Wat een geknal. Maar wij hadden een knalgoeie dag dus we maken ons er niet al te druk om. Als we om half 8 ’s avonds nog geen trek hebben besluiten we de derde maaltijd maar gewoon over te slaan en de camper in te duiken. Terwijl de regen zachtjes tikt oriënteren wij ons bij kaarslicht op de volgende route. De weer apps en camping apps worden geraadpleegd en er wordt een route bepaald door kleine dorpjes richting….. morgen vroeg maar weer verder kijken want de luiken vallen dicht.