Forest skiing

Het noorderlicht hebben we tot op heden niet gezien maar vandaag scheen voor het eerst de zon! De bovenste toppen van de bomen zijn goudgeel verlicht en zodra we wat hoger zitten zien we het bos aan de overkant baden in een gouden glans.

Iedere dag is weer uniek.

Vandaag hebben we forest ski geboekt. Een soort langlaufen maar dan op bredere lange latten waarbij je je eigen schoenen aanhoudt. Het eerste stuk gaat omhoog en na 20 minuten zijn we al nat bezweet van de inspanning terwijl het toch -14 is.

Maar dan gaan we het bos in. We volgen geen pad maar glijden door de ongerepte sneeuw. Deze is zeker een meter dik maar door de lange latten blijven we staan. Sturen is bijna niet mogelijk en je raakt snel uit balans. Als je valt zak je met je benen bijna tot je kruis in de sneeuw. En zie er dan maar weer eens uit te komen. De mini afdalingen zijn het lastigs. Toch is het wel fantastisch om zo diep in het bos te zijn. Het avontuurlijke gevoel is het gaafst. Ik geniet met volle teugen. Boven ons de strak blauwe hemel en witte toppen van de bomen en onder ons de knerpende sneeuw! Lars onze gids deelt midden in het bos warme bessensap uit en Penny wafels. En dan gaan we weer voort. Glijdend, zoekend, vallend en vloekend! Fotograferen, filmen, de lucht op snuiven en je vergapen aan de schoonheid om je heen. Helemaal te gek!

Dit moet beloond worden met de laatste fles Jägermeister.

IJswandelen en sneeuwschoenvissen

Allereerst wil ik even kwijt dat ik jullie reacties heel leuk vind lezers! Jullie reizen mee zonder koude voeten dus dat is vast aangenaam. Hoewel bij ons de kou ook heel erg mee valt. Gemiddeld zo'n -8 graden.

Woensdagavond
Op ons bord ligt een malse Rendiersteak met een honingrum jus en knapperige groente. We eten ontzettend lekker bij restaurant Kiela in Sallatunturi. Ook de witvis van Liek is erg smaakvol.
De 3,2 km terug naar het huis gaan we lopend afleggen. Het sneeuwt als we over het pad langs de doorgaande weg lopen. De dubbellegger met groot licht op dendert met 80 km per uur over de besneeuwde weg en laat een wolk van sneeuw achter. Woesssssj. Hij maakt nauwelijks geluid. En dan is het weer oververdovend stil om ons heen de resterende 40 minuten want zo rustig is het op de weg naar Salla.

Donderdag
Vandaag gaan we wandelen met sneeuwschoenen.
Na een fijne yogasessie, ontbijt en doodvermoeiende verkleedpartij vertrekken we om 10:00 uur naar het rendier centrum alwaar onze hike begint.
We krijgen brede miniskietjes onder onze voeten en stokken mee en gaan op pad. We lopen achter het rendier centrum gelijk tussen de bomen door naar beneden naar het meer. Al na 100 meter staan we op het meer stil om te gaan ijsvissen.

Trouwens over de Finnen: In the summer they fish and fuck. In winter, they don't fish so much.
Martijn vertelt verder:
De uitzondering daarop is onze gids van vandaag; Passi. Deze stoere jager en visser schiet al z'n vlees zelf, trekt al z'n vis uit de vele meren die Finland rijk is en in z'n vrije tijd doet hij dit ook nog in Zweedse en Noorse bergen...
En tussendoor neemt hij toeristen mee op hikes en dergelijke.
Enfin, het vissen.... De voorbereiding is heel leuk, het vissen zelf... Na 6,3 minuten heb ik dat wel gezien. Je boort eerst met een grote boor een gat dwars door het ijs. Dan met een soort plastic schuimspatel haal je de restant stukjes ijs uit je net geboorde gat. Daarna gaat 'de maai' aan de haak van de kleinste werphengel op aarde en tot slot laat je de maai verdrinken zo'n 20 cm boven de bodem van een heel koud meer.
Er stonden 14 vissers op het ijs... Catch? Zero.

Na dit avontuur werd het echt wel tijd om warm te lopen. Dit plan lukte uitstekend! De route liep grofweg gezien een heuvel op. Klinkt simpel, maar met bijna een meter sneeuw overal werd het een heel leuke tocht. In ganzenpas zigzagden we naar boven richting een grote richel waarover 's zomers vanuit een hoger gelegen moeras water sijpelt en dit 's winters prachtig opvriest tot echt hele dikke ijspegels. Ook de view van boven was top. Passi vertelt dat met helder weer je ver Rusland in kan kijken. Hemelsbreed is het 13 kilometer. Richting het westen ligt 40 km wildernis, richting het noorden ligt 'one of the last great wildernisses of europe' waar je minimaal 200 kilometer geen mens meer tegenkomt. Toch andere kattepis dan de Veluwe, de Holterberg en Vaals.

What komt up, must kom down!
Dat was nóg leuker! Passi zei: 'create your own path'. En daarmee wees hij op een grote maagdelijk witte helling vol mooie (en erg oude) dennenbomen waar je jippie heerlijk vanaf mocht klunen. Hier kreeg je pas echt in de gaten wat er mogelijk is met het lopen op tennis rackets. Met grote passen door schitterend meters dikke sneeuw ploegen. Echt té gaaf gewoon.
En dan in een Kota beloond worden met een Mac Reindeer burger terwijl we onze lijven laven aan een groot kampvuur!

Ik zeg: iedereen naar Lapland!

Rendier safari

Dinsdagavond

Wintersport en spaghetti Bolognese gaan perfect samen dus kokkerellen we lekker in het huisje en genieten van een Italiaans maaltje.

Vanavond is er kans op noorderlicht maar het sneeuwt al de hele dag en het lijkt niet te stoppen. Toch hijsen we ons om 2300 uur in 3 lagen textiel en gaan de donkere nacht in. Gewapend met een zaklamp en een zakflesje jagermeister klunen we door de dikke sneeuw tussen de bomen door. Onze blik steevast op het noorden gericht. Na een tijdje geven we het op en is het tijd voor hete thee uit de thermosfles terwijl de mannen lurken aan hun flacon.

Geen noorderlicht maar wel dikke pret! Pas om 1 uur rollen we ons bed in.

Martijn schrijft het verslag van morgen!

Woensdag

Nadat ik (Martijn) bij de park beheerder verse home made bolletjes heb gescoord wordt het tijd om te gaan sleeën met rendieren!

De temperatuur vandaag is al behoorlijk vriendelijk, het sneeuwen is opgeschort en de wind is ook bijna nihil dus de kledingkeuze wordt koutechnisch gezien een makkie. Om kwart voor tien lopen we richting de sleetjes waar de rendieren al voor zijn gespannen. Eén persoon per slee. Eén touw om te sturen. Peace of rendiercake!

Oh ja, én de geweien mis houden, ook niet geheel onbelangrijk. De tocht gaat lekker relaxed door wederom het prachtige lapse winterwonderlandschap. Het is wit, wit en nog veel meer wit, maar het verveelt gewoon niet! Alles is even prachtig en de rendieren en sleetjes maken zo weinig geluid dat je echt goed kan genieten. We stoppen eerst bij een paddock om jonkies te voeren. Daarna nog een korte paparazzi stop voor foto's en bijna op het eind de ondertussen voor ons overbekende kampvuurworstjesbradensuperkoffiemetietslekkers break. Deze keer was het in een Kota. Een soort tiiiippiiii maar dan van hout. Groot vuur in het midden, gelukkig een gat boven in het dak en roken maar. Ook deze tocht waren onze gidsen super aardig en legden van alles uit over rendieren, rijbewijzen en allerlei aanverwante zaken. Tot slot kregen we allemaal een stukje rendiergewei aan een koordje voor om je nek mee. Al met al weer een super geslaagde tocht!!

Vanavond gaan we naar Salatunturi om ons culinair te laten verwennen bij Kiela. We zijn benieuwd!

Sneeuwscooters en Jägermeister

We sluipen alle vier in ons zwarte thermo ondergoed door het huis als een stel Ninja's op trainingskamp. Iemand die door het grote raam van ons chalet naar binnen gluurt zou dat kunnen denken, ware het niet dat ons ronde postuur ons verraadt. Het is gewoon super comfi!

Gisteravond zijn we door de beheerder van ons bungalow park afgezet bij een restaurant in het nabijgelegen Sallatunturi. De mannen gingen voor de cholesterolbom van mooseburger, bacon en ei en de vrouwen voor kipfilet met camembert en rijst. Prima te nassen! De rest van de avond hebben we gevuld met lezen, blogjes schrijven, saunabezoek, jägermeisters drinken en de film bekijken van gisteravond.

Wat ik gisteren verzuimd heb te vertellen om de romantiek van het verhaal niet te verpesten is de geur van de Huskies. Een indringende poeplucht die nog tot 's avonds laat in je neus blijft hangen. De schattige hondjes blazen bovendien al rennend stinkscheten in je gezicht. Maar het is ze vergeven. Ik wilde jullie deze informatie niet onthouden.

Op dinsdag hijsen we ons weer in 6 lagen kleding voor een sneeuwscooter tocht.

We zijn de hekkensluiter. Helemaal achteraan de sliert met scooters.

Eerst is het even wennen voor Martijn maar dan gaan we als een speer. Gemiddeld 25km per uur met een enkele uitschieter naar 40. Een slakkengang.... Achterop wiebelt het nogal maar het is echt grappig op zo'n scooter. Na 30 minuten rijden we ineens een surrealistisch landschap binnen. Witter dan wit is de wereld. Er is geen onderscheid meer tussen de lucht en de sneeuw op de grond. De bomen rijzen als monsters boven ons uit in grillige vormen.

Dit verstilde landschap maakt op ons allemaal enorm veel indruk.

Boven op de top staat een huis waar we kunnen schuilen voor de bittere kou. Het haardvuur brand en we warmen ons aan thee en koffie terwijl we naar buiten kijken alwaar die grote witte wachters versteend staan te kijken.

Als we weer verder rijden beslaat het vizier van de helm binnen no time en kan ik als een ree alleen nog maar links en rechts door het venster kijken. We slalommen tussen de bomen door en veren op en neer. Koud maar voldaan stappen we om 3 uur weer van de scooter. Ook dit was weer een super gave dag!

Tot we bij ons huisje komen en de broekrits van Martijn niet open wil. Terwijl daar de huissleutel in zit. Ik bedoel de zakrits! Alle vier doen we verwoede pogingen tot Paul met bruut geweld het piemeltje van de rits trekt zodat de sleutel nog onbereikbaarder wordt. Gelukkig hebben we buren dus de mannen gaan een schaar lenen. Paul fileert de rits zorgvuldig et voila we kunnen weer naar binnen voor weer een romantische avond!

Huskies

We zijn nog maar 2 dagen hier in het prachtige Lapland en nu al zijn we verliefd! Ons huis ligt verscholen tussen de bomen die bedekt zijn met slagroomdikke sneeuw. Bij aankomst steken we gelijk de Jägermeister in de sneeuw. Het feest kan beginnen! Het huis is sfeervol en luxe! Alle vier kruipen we op de bank met onze e-reader met een knappend vuurtje op de achtergrond.

Dan is het tijd voor inkopen! Met tassen vol komen we uit de supermarkt. Na een pasta maaltje duiken Paul en ik om beurten in de sauna. Martijn en Liek chillen lekker. Ik kan het niet laten om even poedelnaakt door de sneeuw te rennen. We hebben geen buren dus niemand in shock. Veel te leuk toch?

Om 2300 uur kruipen we onder onze dikke donzen dekbedden voor een droomloze slaap!

Maandagochtend denk ik rustig wakker te kunnen worden, maar de stem van Liek klinkt al door het chalet. Yoga voor beginners! Na een half uur is mijn lijf wakker en klaar voor de dag. Lekker! Op het programma staat een sneeuwwandeling. In het begin stoppen we elke minuut om ons te vergapen aan de prachtige natuur. De witte bomen steken af tegen de rose gekleurde lucht.

De sneeuw knerpt onder onze voeten. Wat een heerlijke ochtend. Het is een tocht van 5,8 km en hebben de lunch welverdiend.

's Middags is het tijd voor de geplande husky tocht. Voor mij het hoogtepunt van deze reis. 42 honden zitten klaar en maken een kabaal van jewelste. Het lijken wel wolven. Mijn angst voor honden wordt gelijk getest. Maar deze huskies zien er zo lief uit dat ik ze wel durf te knuffelen! Felblauwe ogen kijken me gretig aan. Na een korte uitleg gaan we onderweg en vliegen over de sneeuw! Dit is zo ongelooflijk gaaf! Martijn is de 'bestuurder' en ik zit voorin de slee ingepakt tot mijn kin. We zijn in een Russisch sprookje beland. Doctorandus P zingt mee. Trojka hier trojka daar. Gelukkig worden er geen mensen gevoerd aan de wolven.

Na een uur sleeën stoppen we midden in de wildernis. Het kampvuur wordt opgestookt. Stokken worden tot spiesen gesneden waaraan dikke worsten worden geprikt. En daar staan we dan met z'n allen om het vuur worstjes te roosteren.

Als we weer op pad gaan is het donker en is de natuur nog sprookjesachtiger. We zijn ons bewust van de bijzondere ervaring die we nu beleven! Het is ook niet te beschrijven hoe fantastisch het is.

Als we weer terug zijn vlieg ik Liek om haar nek. We waren allebei ontroerd....

Het ijskoude noorden

Voor de Game of thrones liefhebbers… wij gaan beyond the wall!

Het is de afgelopen weken steeds rond de -30 C in Fins Lapland en zondag reizen we af naar dit ijskoude noorden. Brrrrrr

Bijna een jaar geleden waren we samen met Liekie en Paul plannen aan het maken voor onze 5 jarige huwelijksreis. Elk jaar doen we samen wel iets speciaals op onze huwelijksdag op 10 november met onze lieve vrienden en getuigen. Dit keer moest het echter wel iets heel bijzonders zijn. Iemand opperde Fins Lapland en we waren alle vier verkocht.

Een romantischer plek is er bijna niet.

We hebben de reis uitgesteld tot januari omdat dit de meest ideale maand is vanwege de verse pakken sneeuw op de boomtoppen en het poollicht. De zon komt bijna niet meer boven de horizon en het schemerlicht reflecteert op de witte sneeuwlaag. De sprookjesachtige paars-blauwachtige gloed wordt wel Kaamos (poollicht) genoemd.

De voorbije maanden hebben we pas sessies gedaan met thermo ondergoed en in Liekies geval zelfs verwarmde bodywarmers. De vaseline en dikke wanten liggen al in de koffer.

Zelden zoveel voorpret gehad voor een vakantie en dit weekend is het dan eindelijk zover.

We zouden het leuk vinden als jullie met ons mee reizen naar Lapland.

webcam:

http://oulankalw.oulu.fi/outacam.html

Palù en Campiglio

Woensdag staat een rondwandeling bij het stuwmeer van Palù op het programma.
De gids Giorgio is in een goeie bui. Als Martijn vraag waarom, antwoordt hij: "ik heb gisteren een kaarsje gebrand met de wens dat er geen Italianen meegaan vandaag en dat is uitgekomen"!
Dus Giorgio, vier Belgen en wijzelf vertrekken rond 10 uur richting Palù.

Aan het eind van een weggetje parkeert Giorgio de bus en te voet maken we de klim omhoog naar de stuwdam. Die ligt op 1800 meter.

Boven, na een uitgebreide uitleg van Giorgio over de stuw is het al tijd voor de lunch.
Bij de picknick bankjes betrekt het weer even, maar het lunchpakket van het hotel smaakt er niet minder om.

'Ik moet een pipi doen', zegt een van de twee Belgische dames. 'Allez ik ook' zegt d'n andere! 'Amai dan gaan ik ook mee', roept Elise.
Gedrieen gehurkt elk achter een andere struik klateren ze een eind weg met uitzicht op het meer.
Zo dat lucht op.

Dan begint een flinke klim over smalle bergpaadjes langs diepe ravijnen afgewisseld door lieflijke bloemenweides. Steeds met zicht op het azuurblauwe meer. Aan de overkant storten de watervallen naar beneden. Af en toe steken we watervalletjes over en al klauterend en klimmend lopen we dieper de vallei in.
Al met al zijn we 7 uur op de been. We hebben wel weer een viergangen diner verdiend.

Donderdag besluiten we toch ook maar mee te gaan met de geplande excursie naar Madonna di Campiglio en de Nardis watervallen. Met open monden vergapen we ons aan de ruige bergtoppen waar de Dolomieten zo bekend om zijn. Het is 's werelds mooiste berglandschap claimt het bordje van Unesco, het zou kunnen want mooi is het. ;)

De Nardis watervallen, en nog talloze andere met namen die we niet onthouden liggen allemaal in de meest wilde vallei van Trentino met de logische naam Val Genova.

In deze inderdaad prachtig ruige vallei maken we een Jungelachtige wandeling langs de wilde stroom die door heel de Val heen stroomt
Het laatste stuk is helaas afgesloten en via een brug komen we op de weg. Deze is, komen we al lopend achter, pittig steil. Later zien we een bordje waar 18% op staat, dat verklaart veel. Gilb?rt vindt dit wel wat voor een mountainbike. Martijn ook... Of toch niet?

's Avonds is er een 7-gangen gala diner. Een mooie afsluiter van alweer een superleuke dag.

Italie, lago di Caprioli en heel veel vlinders

Maandag zijn we na een aardig uitgebreid ontbijt vertrokken richting
Lago dei Caprioli. Dit is een klein meertje op zo'n 1250 meter hoogte.
We starten met een wandeling/klim naar een Refugio zo'n 300 m hoger. Dit vonden wij een mooie inkomer zo op onze eerste dag hier! Eenmaal boven bleek de Refugio een heel klein boerderijtje met kaasmakerij te zijn. Terwijl er geitjes in de wei dartelen hebben wij lekker geluncht aan een picknick tafel met een Piatti formagi e carne en een lekker biertje.

Na lekker uitgerust te zijn was het tijd om weer af te dalen.
Beneden zijn we nog even rond het meer gewandeld.
Onze vissersstoeltjes kwamen goed van pas. We hebben 2 uur lui aan het meer in het zonnetje gezeten met onze ereaders.

Het hotel biedt de gasten een volledig excursie programma.
Je kunt je hiervoor gratis inschrijven. De avondwandeling leek ons wel leuk. Om 22 uur gingen we met een klein clubje en gids Giorgio op pad met zaklampjes en petroleum lantaarns. Elise schijnt nog even voor vertrek met haar zaklamp in het lege koffiekopje van een meneer. 'Dat is de baas van het hotel' meldt een van de Belgen die meewandelt. 'Oja? Dat wist ik niet anders had ik hem met meer respect behandeld', zegt ze met een knipoog.
Het wordt een korte rondwandeling met hier en daar uitleg over een heel oude kerk, een voormalige discotheek en een hydrokrachtcentrale. Bij thuiskomst stonden schnapps, glühwein, hapjes en een accordeonist op ons te wachten. Heel sfeervol! Het motto voor de grappa's was 'probare, probare', jummie!

Dinsdag wilden we de nog directere omgeving van het hotel verkennen. Het boekje 'easy walks' bracht uitkomst.
Er start een wandeling net voorbij het hotel. 2 uurtjes en zelfs geschikt voor buggy's mét inhoud!
Hoe die zich over een steil bospad vol keien en boomwortels willen verplaatsen is ons een raadsel.
Wij moeten ons soms al schrap zetten in onze wandelschoenen om niet weg te glijden.
Overal bloeien wilde distels, viooltjes, margrieten en andere prachtige bloemen. We proberen de vele vlinders onderweg vast te leggen, maar ze willen niet graag poseren.