Italie, Cogolo di Peio

Via de Fernpas rijden we naar Italië.
Onderweg komt de ene trekker na de ander voorbij. Allemaal met Duitse vlaggetjes. Er zal wel ergens een meet and greet ofwel trek und drek zijn.

Martijn besluit om in plaats van 'de Brenner' een alternatieve route via de Resschenpas te nemen. Na het passeren van de grens naar Italië krijgt ons eenzame navi systeem weer een ingeving. Rechts af. Dit resulteert in een prachtig kronkelend, klimmend en uitdagend weggetje met koeien op de weg. Het opzij stappen wilden de dames, na wat kiekjes nemen, wel doen.

Na aankomst zijn we in onze suite ingecheckt. Aangezien het regent besluiten te gaan zwemmen. Het is Italië dus... Met badmuts.
Als de regen is gestopt kunnen we eindelijk het natuurschoon om ons heen bewonderen. Ons hotel ligt echt prachtig!

Vanaf half acht kunnen we dineren.
De bediening loopt als een raket door het restaurant om het eten zo warm mogelijk uit te serveren (denken wij). Ze wapperen daarbij dusdanig met de borden dat het alsnog koud aankomt (denken wij).

Oostenrijk, Berwang

De reis naar ons eerste reisdoel ging voorspoedig. We vermoeden dat onze navigatie eenzaam is, want ze verlengt onze rit steeds met allerlei omleidingen. Een van de meldingen: 'wilt u omrijden vanwege defecte praatpalen?' ...uh...Nee!!!
We hadden geen enkel oponthoud tot slechts 10 km voor Berwang. Daar stonden we ineens een half uur in de file.
Maar dan zijn we er eindelijk.

Een trip down memory lane! Skipistes zijn nu glooiende alpenweides vol bloemen en grazende koeien. Mijn ogen zijn verrukt maar mijn hart racet als een dolle. De lucht op 1300 meter is ijl en de wandelpaden steil.
Het is leuk om hier weer even terug te zijn.

Het hotel is net een poppenkast.
Als jullie niets meer van ons horen zijn we belaagd door Chucky!!!

Scotland, Glencoe

De wekker ging vanmorgen al om half 7! Beetje vroeg naar mijn smaak.
De fruitbowl als ontbijt met een minicroissantje en verse jus maken een hoop goed.
We hopen de ferry van Armadale naar Mallaig op tijd te bereiken. Dit scheelt een stuk omrijden plus het is best leuk zo'n ferry tochtje.
We zijn veel vroeger bij de pier dan verwacht. Het zonnetje schijnt heerlijk dus strijken we op een bankje neer en zitten een hele tijd muisstil hand in hand. We genieten van de schittering in het water, de bergen aan de overkant op het vaste land en kijken naar de bootjes die deinen op de golven. Zucht....wat een zalige rust.
Er zijn twee winkeltjes waar we nog even de tijd doden. Bij Grumpy George (fotograaf die ter plekke zijn fotos op canvas voor je print) kletsen we gezellig een tijdje. Hij moppert inderdaad een beetje op de politiek enzo maar het is wel grappig. Zijn foto's zijn prachtig.
Hij verwijst ons naar zijn facebook pagina.

In een half uurtje zijn we al over gevaren met de ferry en binnen no time worden onze ogen weer gestreeld door de prachtige kust met witte zandstranden waarin de rotsen her en der lijken te luieren in de zon. Net als ik me een beetje beklaag over het tweede stuk van de reis wat volgens de Capitoolgids zo bijzonder zou moeten zijn, maar niet is, rijden we Glencoe binnen. Het regent inmiddels en het is druk op de weg, dus tijd om te stoppen hebben we niet.
Maar wat we te zien krijgen is ronduit indrukwekkend! we zijn nu echt in de beroemde highlands. We verdwijnen bijna tussen de imposante met mos begroeide bergen. De dreigende donkere hemel voor ons breekt ineens open en het zonlicht probeert door de mistige lucht te schijnen. Een goudkleurige mistige gloed.....zo prachtig...en dan sluiten de wolken zich weer en rijden we tot aan het eind van de wereld. Voor ons zien we alleen de lucht. Net of we over het randje zullen gaan.

Maar daar zijn we weer. Onze navigatiedame vindt dat we een short cut moeten nemen, want dat zou sneller zijn. De teller zakt echter terug van 95 naar 35 km per uur. De weg zit vol gaten en bochten en voert ons langs een rivier met watervalletjes en bomen. Toegegeven, het is een prachtige route. Vooral als er ineens twee grote herten voor ons opdoemen. Wow!

Inveraray bereiken we om een uur of twee. Het regent dus we duiken de wellness in. Bubblebad, baantje trekken, sauna, luieren, bubblebad, baantje trekken en we zijn weer een uur verder.

Scotland, Dunvegan castle

Vandaag wordt het 18 graden maar de zon laat zich moeilijk zien. We rijden naar Dunvegan Castle. Op de radio is een programma 'with irritating songs that became a hit' Wie verzint nou zoiets. Itsy bitsy teeny weeny dot bikini en nog meer van dat maffe spul. De radio programma's zijn zoiezo heel anders dan bij ons. Alsof je weer terug de tijd ingaat met ouderwetse muziek kennis quizen enzo. Komisch!

Dunvegan Castle ligt in een prachtige baai en wordt al meer dan 800 jaar bewoond door de chief van de Mc Cleod clan. Hiermee is het het langst bewoonde kasteel in Schotland. Binnen zien we mooie schilderijen, wapens en brieven uit de 18e eeuw. Een 'must see' dit kasteel met prachtige tuinen. Via stenen trappetjes kom je in de kelders die er nog uitzien zoals vroeger. Boven is het kasteel gemoderniseerd. Vanaf een kleine steiger bij het kasteel kun je een boottocht boeken van een half uur. Een grote engelsman (broer van Jeremy Clarkson?) vaart ons naar de kleine rotsen voor de kust van het kasteel waar zeehonden kolonies te vinden zijn. Wat een gaaf gezicht zijn deze wit bruin gespikkelde zeebewoners. Lui kijken ze ons aan en af en toe flapperen ze met hun vinnen. Grappig genoeg blijkt mijn memorystick in de camera vol te zijn tijdens de boottocht. Ach op deze manier hoef ik het moois in ieder geval niet via een schermpje te bekijken. De pups zijn nog helemaal creme wit en hebben van die schattige grote ronde ogen die je nieuwsgierig aanstaren.

's Middags stappen we weer in de auto. Het regent behoorlijk net nu we bij Neist point aankomen. Wat een spectaculaire kliffen en wat een eng pad naar de vuurtoren. Even snel een paar shotjes en dan snel wegwezen!

Onderweg stoppen we bij een heel klein cafeetje. We bestellen een lunch bestaande uit een salade van eetbare bloemen en planten uit de vallei met zelfgemaakte havermoutkoekjes, brood, uienchutney en lokale kaasjes.
Het bord is werkelijk een plaatje! Toch durf ik het viooltje niet op te eten....straks klink ik als een strijkkwartet.

De terugreis dwars over het eiland is weer een belevenis. In de verte zien we de pieken van nog besneeuwde bergen in blauwachtige tinten. Op de voorgrond glooien de okergele heuvels verlicht door enkele banen zonlicht. De wolken zijn 50 tinten grijs. Een prachtig schouwspel.
Het lijkt wel of we in een achtbaan zitten zo extreem gaat de smalle weg op en neer.

Morgen gaan we naar Inveraray. Het plan is om met de ferry van Armadale naar Mallaig te varen. Deze route wordt in de Capitool gids beschreven en zal zo'n beetje ons laatste avontuur zijn.

De vakantie zit er bijna op....

Scotland, The Skye is the limit

Onze eerste volle dag op Isle of Skye en het is prachtig weer voor Schotse begrippen. Het wordt 19 graden!
Al anderhalve week in Schotland en ik kreeg via Whatsapp mijn eerste Schotse kilt te zien....op film.....in Zevenaar of all places.
Gelukkig kwam er vandaag verandering in toen een jonge Schot voorbij liep in vol ornaat. Al vond ik zijn polo shirtje er een beetje gek bij staan.

Vandaag gaan we naar the Old man of Storr. Dit schijnt een fikse wandeling te zijn. Helaas rijden we verkeerd waardoor we ons eiland rondje nu omgekeerd doen. We starten bij Fairy Glenn. Volgens een A4tje moeten we bij hotel Uig afslaan. Er staat echter niets aangegeven en zoals wel vaker deze vakantie rijden we op goed geluk over een single track road met enorme gaten omhoog en omhoog en nog hoger en je vraagt je continu af tot hoever je door zult rijden omdat je geen idee hebt of je goed gaat. Maar dan ineens worden we toch weer beloond. Fairy Glenn is Schotland in het klein. Een soort Madurodam maar dan volledig natuurlijk. Kleine meertjes en grillige rotsformaties en 'bergen' maar dan allemaal miniatuur. Echt heel grappig. We dwalen hier een tijdje rond. Dit zijn bergen die we wel goed kunnen bedwingen ;)

Onze volgende stop is Quiraing. Wat we nu zien is onvoorstelbaar. Ik heb toch al veel gereisd maar mijn mond valt open bij dit prachtige uitzicht. Langs een smalle richel kun je hier een heel eind langs de berg wandelen tot aan de rotsformaties. Het schijnt dat de aarde hier elk jaar gewoon nog verschuift, zodat ze de weg ook moeten aanpassen.
We lopen een aardig eind langs de berg en zien in de verte mensen boven op een rots staan. Het wordt echter steeds steiler en mijn hoogtevrees dient zich weer aan. Martijn zegt dat het verstandig is als we onze krachten sparen voor de wandeling bij Storr. Fijn zo'n man!

We stoppen nog even bij een waterval die zich langs steile kliffen in zee stort.

Dan komen we bij de parkeerplaats van the old man of storr. Ik heb er wel eens plaatjes van op mijn facebook pagina gezet.
De klim gaat gelijk heftig omhoog. We zijn erg blij met onze wandelbroeken en wandelstokken. Ja lach ons maar uit...maar ik ga als een speer...hoewel iedereen ons inhaalt. Mijn goddelijke lijf is hier niet helemaal voor gemaakt. Na ongeveer een uur bereiken we The Old man of Storr. We staan nu echter aan de basis van deze enorme pentakel. De beroemde foto kun je pas maken als je nog minstens anderhalf uur omhoog zwoegt en ploetert. Wij gaan vals spelen want die foto plukken we wel van internet. Ondertussen genieten we ook hier weer van het grandioze uitzicht en filmen en fotograferen er lustig op los.
In de luwte van een grote steen pickniksen we even heerlijk in het zonnetje.
Na een lange afdaling zijn we stiekum wel doodmoe.

Toch is het te vroeg om nu al naar het hotel terug te gaan dus rijden we naar Coral beach. Weer een bochtige single track road van een paar kilometer tot we bij de parkeerplaats arriveren. Nu zullen we zo wel verrast worden op het parelwitte strand. Maar we lopen en lopen en lopen en zien de zee met zwarte rotsachtige stranden vol met groene banen van het aangespoelde zeewier. Een stel met twee honden loopt ons tegemoet dus ik check even of er ooit nog een mooi strand komt. "Jahoor, nog twee heuvels over en dan zie je een magnificant white beach including seals" Zucht.... We zijn echt doodop maar nu al zover dat we nog maar even doorbuffelen. En dan eindelijk worden we beloond met een mooi uitzicht, gezellig spartelende zeehondjes en een bijzonder koraalstrand.

"kijk, daar wordt ons huis gebouwd!" Roept Martijn.
Even stel ik me voor hoe het zou zijn om hier te wonen met die stunning views. Maar ik ben blij dat ik straks weer naar huis mag. Dat betekent in ieder geval dat ik tevreden ben met mijn leven zoals het is.

We eten vanavond lekker in het hotel...als je graag vist lust dan zit je hier goed. Als niet-viseters (helaas) durven we alleen het voorgerecht met vis te bestellen. skink cullen, een heerlijk romige vissoep voor Martijn en whiskey gerookte zalm voor mij.
Na het eten drinken we nog even een borrel op het mooie leven!
Cheers!

Scotland, op weg naar Skye

Ik hou ontzettend veel van Martijn, maar ik kijk hem gewoon het bed uit. Die bedden van 140 cm breed beginnen me op te breken. Martijn noemt me thuis altijd 'diagonaaltje' . Lekker toch zo schuin in bed liggen? Ik denk dat mijn bijnaam een dezer dagen verandert in 'kwaaltje'. Mijn rug piept en kraakt ik lijk wel tin man van The Wizard of Oz. Ik heb al een vaatje olie op mijn bruschetta gegooid gisteravond maar het helpt geen zier.
Zeg nou zelf een bed van 140 cm is toch ook absurd smal! Hier is het de standaard maat.

Waar ik wel blij van word, zijn jullie positieve reacties op deze blog.
Oja en van de prachtige natuur.....

Het is nu maandagochtend en ik check nog even de laatste berichtjes voor we weer verder reizen. Iedere dag zijn we klokslag half 10 vertrokken. Voor het eerst doen we het rustig aan. De rit naar Skye is slechts 3 uur rijden plus de regen zeek weer neer. De baai ligt verscholen in de mist. Maar als we dan klaar zijn met pakken begint het weer op te klaren.
Engage! To boldly go where few people have gone before....

Uh...helaas pindakaas de hele weg toch regen. Gek genoeg blijft het landschap fascinerend. Door de laaghangende wolken om de roestbruin en okergeel gekleurde bergen is het bijna herfstachtig en mysterieus. Opeens verandert dit landschap van het ene op het andere moment. De weg wordt almaar smaller en wordt omarmt door grillig gevormde bomen begroeit met mos, afgewisselt door grote sparren en ander groen. Bijna sprookjesachtig mooi.

Tenslotte bereiken we Isle of Skye.....

Scotland, Ullapool

Hoera!
De hele ochtend blijft het droog en 's middags eindigen we in luie stoelen in het zonnetje aan de baai van Ullapool met een ongekend mooi uitzicht.
De voorspellingen waren niet best voor vandaag maar ik heb van mijn ouders geleerd om niet van de weersverwachtingen uit te gaan want dan kom je nooit ergens. Gewoon ff je hoofd uit het raam steken en dan beslissen. Dus vanmorgen zijn we na het ontbijt naar de kust boven Inverloch gereden. Volgens de Schotten zelf het mooiste deel van het land. De lucht was af en toe dramatisch grijs, maar toch was het zicht helder. Het eerste deel voerde ons door een onherbergzaam landschap. Na Inverloch werd de weg heel smal. Dit is hier vrij normaal. Om een vergelijk te maken: de fietspaden op de Veluwe zijn net zo breed. Naast de weg stroomt vaak een riviertje en af en toe staan er huizen op plekken waarbij je je afvraagt wat deze mensen heeft bezield. Je woont hier van God en alles verlaten. Maar toegegeven het uitzicht is onbetaalbaar.
In Achmelvich komen we bij een prachtig parelwit strand uit. De zee kleurt hier bij zonnig weer turquoise. Martijn kan mij nog net bij mijn capuchon grijpen anders was ik weggewaaid, zoveel wind staat hier.
Na deze stop rijden we door tot Clachtoll. Ruige rotsen omringen deze baai. Ook hier is het strand prachtig. We lopen naar de zee en volgen dan een pad omhoog langs de rotsen. Het is even flink klauteren maar wat een uitzicht.
Op de terugweg langs the Asynth mountains vallen onze monden open. Dit is met geen camera vast te leggen. Wat een spectaculair en dramatisch uitzicht op de bergen.
Daar moeten we vanavond maar eens een sherry op drinken.

Scotland, Caithness

Vandaag hebben we veruit de mooiste route gereden.
Ik heb gehuild zo mooi was het.
Een groot deel van de reis heeft het geregend maar het past wel bij dit desolate deel van Schotland. We zien weidse vergezichten met besneeuwde bergtoppen. In dit toendra achtige landschap lopen edelherten die nauwelijks te zien zijn met hun schutkleur.
Volgens de Schotten is het ongewoon koud nu. De wind is guur en het lijkt vandaag wel of de herfst is begonnen.

Halverwege de route over een single track road hebben we de Shin watervallen bezocht. In augustus kun je hier de zalm omhoog zien springen. Nu was het vooral een fijne koffiebreak.
Een oud Schots stel zit met een laptop op schoot te googlen hoe ze een simkaart in een ipad krijgen. Het blijkt dat ze al een hele avond aan het klooien zijn geweest. En je raadt het al, zelfs in Schotland wordt Martijn als helpdesk geraadpleegd.

Het is drie uur 's middags als we in Ullapool arriveren. De favoriete plek van onze vriend Paul. Het is hier inderdaad prachtig, maar de regen komt nu echt met bakken uit de lucht. Een klein beetje zuur is het wel nu het in Nederland fantastisch weer is.
Maar het is jullie allen gegund.

Alle foto's bij de blog zijn overigens met mijn iphone gemaakt. Ik ga er zo gelijk weer een paar uploaden.