Fjorden en ander mooi spul

Vandaag weer een behoorlijke route voor de boeg! We hadden dit maal keus uit maar liefst 3 opties qua route en hebben gekozen voor optie 3. In deze route varen we door de Geirangerfjord. De ferry vertrekt om 11.00 uur en de eerstvolgende om 12.30 uur. We hebben een uur om 60 km af te leggen. Dat lijkt een makkie, maar in Noorwegen is dat nog niet zo eenvoudig. We besluiten om te proberen de ferry te halen, maar zonder overdreven hard te rijden.

De route is fantastisch, maar het wordt misschien wel vervelend om steeds te horen hoe prachtig alles is. Er zijn wel wat wegopbrekingen en hele rare lange onverlichte tunnels die je echt de creeps bezorgen. We geven het al op en gaan er vanuit dat de ferry weg is. Maar als we aan komen rijden worden we door zo'n fluorescerend pakkie gemaand om door te rijden naar de boot. We zijn echt de allerallerallerlaatste auto die nog mag boarden. Martijn moet via de achterbank uitstappen zo klem zitten we tussen de andere auto's. Toch lekker dat we aan boord zijn.

We gaan boven op het dek staan, waar het uitzicht het beste is. Iedereen is helemaal lyrisch over dit fjord, maar ik vind het zeker niet het mooiste deel van Noorwegen. Het is wel imposant die steile wanden waar elk boerderijtje een speldenknopje lijkt. Na Geiranger klimmen we hoger en hoger tot we kunnen kiezen voor een omweg over een onverharde weg. Dit was echt een geweldige keus.

Het weer klaart steeds meer op en het rotsachtige landschap is fantastisch. We maken een trollentorentje voor Annelies en Harold en nemen lekker de tijd.

Aan het eind van deze bergweg staan we vol verbazing te kijken naar skiers die de berg af komen glijden. Terwijl bij jullie de reuzel door de bilnaad loopt van de hitte staan ze hier met een muts op in de sneeuw.

Het hotel in Loen is best goed. Als we de eerste kamer weigeren omdat er in gerookt is, krijgen we een andere veel mooiere kamer met uitzicht op de fjord. Leuk met gzellig bankje en al. Ook het eten is hier stukken beter....wat onze humeurs natuurlijk ten goede komt.

Atlanterhavs vei

We kunnen vandaag kiezen voor een snelle route of een spectac ulaire route over de Atlanterhavsvei. De laatste route is wel ca. 2,5 uur langer. We vertrekken met regen, maar hebben goede hoop. Het uitzicht is na elke bocht heel erg mooi. Het laatste stuk naar Kristiansund laat Martijn mij rijden. Gelijk verandert de snelweg in een gravelgrindpad, rij ik bijna over een eekhoorntje dat de weg over wil steken en de veerpont gaat niet vanuit Kristiansund dus moeten we door een donkere nauwe tunnenl van 5 km. Aan het eind van de tunnel is er licht...zoals altijd, maar begint ook de prachtige route langs de Atlantische kust. Het is nog steeds een beetje grauw weer, maar we stoppen toch regelmatig voor het geweldige uitzicht en een klein wandelingetje. Dit is de extra rijtijd volop waard.

Onderstaande foto hebben wij niet gemaakt, maar geeft een beetje een beeld van wat wij hebben beleefd....

Het is vier uur als we in Alesund aankomen. Deze stad is geheel in Jugendstil stijl gebouwd. Jammer dat we hier morgenochtend alweer moeten vertrekken.

Van de regen in de drup

Lekker zo'n dagje uitslapen en luieren, maar tegen een uur of 11 's ochtends zijn we het zat en gaan ondanks het regenachtige weer toch op pad. We lopen een wandeling aan de voet van de berg . Het heeft de hele nacht en ochtend geregend dus de wandelpaden lijken wel snelstromende rivieren. Af en toe worden we geholpen door een houten krat, maar vaak is er geen oplossing dus puzzelen we ons een weg door het bos. We willen geen natte voeten halen. Op een gegeven moment kies ik het donkere bos terwijl Martijn het pad blijft volgen hinkend over de stenen, die spekglad zijn....en jahoor daar stuitert dat lange lijf tegen de vlakte. Alles zeikend nat natuurlijk. Ik ook bijna want ik pies zowat in mijn broek van het lachen.

Na drie kwartier zien we in de verte een dier staan....eerst is het rendier, dan een koe, vervolgens een geit en als we tenslotte op 4 cm afstand zijn blijken het schapen. Ze zijn nogal schrikkerig dus lopen ze de rest van de route voor ons uit en wij volgen. Handig hoor!

En dan alweer een snelstromend waterballet recht over ons pad . We staan wat te klooien. Hoe gaan we hier nou overheen...Ineens verschijnt daar een jonge Noorse godin. Die zal het wel weten....inderdaad gewoon cross country vol gas door het water....

Het is weer tijd voor ons favo tentje in Oppdal waar we de lekkerste cappucino's drinken met een ovenheerlijk broodje. Dit hebben we wel verdiend na zo'n boswandeling.

Een tip voor iedereen die naar Noorwegen gaat: boek vooral geen Halfpension hotel want er zijn echt voldoende eettentjes en supermarkten. Het HP eten is echt niet fijn!

@Niek: leuk te lezen in een van de reacties dat je een gezellig verjaardag hebt gehad!

Thema: water(vallen)

Ondanks een korte nachtrust zijn we vanmorgen vroeg uit de veren want het is droog...en dat hadden jullie vast niet gedacht na het lezen van de titel van vandaag. De voorspellingen waren slecht maar het bleef vandaag zowaar droog.

Ons eerste reisdoel is Magalaupet, een korte wandeling over een smal steil pad leidt naar een kloof in de snelstromende rivier. Hier heeft het groenblauwe water de rotsen helemaal uitgesleten. De noren doen niet aan veiligheid. Overal moet je je zelf zien te redden. Geen gelikte paden of bewegwijzering. Ook geen afzettingen. Gelukkig zijn we allebei echte helden. Not...

Ons volgende reisdoel: de watervallen van Amotan. De meest eenvoudige rondwandeling duurt 1,7 km maar heeft een hoogteverschil van 150 meter. We hebben er een uur en een kwartier over gedaan.

We hebben allebei voor het eerst een bergwandeling gedaan waar je echt moest klimmen en klauteren langs diepe afgronden. Touwen en kettingen helpen ons af en toe de moeilijkere stukken te overbruggen.

De natuur is hier weer prachtig en de waterval spectaculair. De foto's vallen tegen door hetsombere weer, maar vanaf hier is het uitzicht fantastisch!

‘s Middags lunchen we bij een gezellig cafeetje waar de koffie zalig is en de worteltjestaart nog lekkerderderder. Tja en dan moeten deze eind dertigers natuurlijk even bijslapen....We worden wakker door een enorme onweersbui.

Het eten is hier trouwens niet echt geweldig. We krijgen bijvoorbeeld vanavond Hoki vis te eten. Dat is notabene diepvriesvis uit Nieuw Zeeland!!! Om het een beetje op te leuken ligt het in een rode pesto ratatouille. De mensen aan het tafeltje naast ons vinden het eten heerlijk dus we knikken maar instemmend mee.

Vanavond moet het Nederlands elftal voetballen. Ik geloof dat we het hier kunnen ontvangen dus we gaan maar eens kijken hoe ze het doen....

Pech onderweg

Pech onderweg

Vandaag zijn we weer lekker vroeg uit de veren. Ons volgende hotel ligt in Oppdal zo'n 3,5 uur rijden vanaf Skeikampen. De route voert ons door verschillende nationale parken. Onze eerste stop is de staafkerk in Ringebu. Een kerk uit de 13^e eeuw. Als we de auto parkeren doen we echter een vervelende ontdekking. De linkervoorband is bijna leeggelopen. Dat verklaart wel waarom het sturen zo zwaar ging en we elk lullig kuiltje in de weg zo goed voelden. We duiken natuurlijk wel eerst even de kerk in voor wat schietgebedjes. Het is een bijzondere kerk en we krijgen nog wat achtergrond informatie mee van een gids die een nederlands busgezelschap begeleidt.

De Tomtom stuurt ons vervolgens naar het dichtstbijzijnde benzinestation. Daar worden we verwezen naar een garage en aldaar proberen de Noren ons uit te leggen dat er een bandencentrum in de buurt ligt. Een heel oud Noortje stapt gelukkig in zijn auto en rijdt ons voor naar de juiste locatie. Dit hadden we zonder zijn hulp inderdaad niet gevonden. Bij het bandencentrum zijn een paar jonge ventjes die prima Engels spreken en de auto onmiddellijk op de brug zetten. Jahoor....band heeft zijn beste tijd gehad en de andere voorband wordt ook gelijk maar even vervangen. De heren zetten nog even tussendoor een bakkie koffie en thee voor ons en terwijl Martijn met een schuin oog naar Miss juni kijkt op de kalender, fixen de mannen de auto in no time. Deze onderbreking heeft ons zo'n anderhalf uur tijd gekost, maar we zijn dan uiteindelijk weer veilig op weg naar Oppdal. De rit door het Rondane Nationale park is adembenemend mooi. Een grillig kaal ruig landschap zonder al te veel vegetatie, maar door de prachtige kleurschakeringen, het water en de rotsen is het heel bijzonder. In de verte zijn de bergtoppen nog besneeuwd.

We zijn bijna alleen op de wereld. Een enkele auto passeert ons en grappig genoeg zien we twee dames in Burka langs de weg lopen.

Voor de lunch laten we ons verleiden tot taartjes, maar die zijn echt mierzoet.

Tegen een uur of drie komen we aan in Oppdal. Het is prachtig weer dus we nemen nog even een lekkere cappucino op een terras in de zon. Als we terug naar het hotel lopen informeren bij het plaatselijke boekingsbureau naar leuke excursiemogelijkheden. Een jonge Nederlandse dame vertelt het e.e.a. over de omgeving en de mogelijkheden. Toch handig in je eigen taal. Voor dezelfde avond nog boeken we een Elandexcursie om 22.30 uur vanavond.

Er rijdt een enorme bus voor waar slechts zes deelnemers instappen. Het avontuurlijk karakter waar we op gehoopt hadden ontbreekt volledig. Maargoed dat maakt het misschien wel des te hilarischer. We rijden langs grasveldjes tussen de huizen door in de hoop een Moose te zien. We zien een aantal keren een of meerdere herten maar geen Eland. Als we anderhalf uur verder zijn, na een bak thee bij een kampvuur en wat gehobbel in de bus, lopen we te voet naar een afgelegen stuk land en zien daar een enorm groot Eland in de verte voorbij rennen. De tweede eland spot ik tussen de bosjes en gil vanachter uit de bus....Stop, stop stoooooooooop! De bus stopt bij een parkeerhaven en we lopen te voet terug alwaar de Eland keurig op ons is blijven wachten. Mooi hoor!

Om 2 uur 's nachts kruipen we in bed. Het is nog steeds schemerig...sterker nog het lijkt of de zon weer op begint te komen.

En dan nu de echte Peer Gynt Veien

Na wat gepuzzel en gebrows op internet ontdekken we dat we nog niet echt op de Peer Gynt Veien gereden hadden deze ochtend. Dus zijn we 's middags opnieuw de auto ingedoken op weg naar het noorden. En jawel hier konden we keurig betalen voor deze Tolweg..

De Peer Gynt Veien is eenonverharde wegdie door een onvoorstelbaar mooi ruig landschap loopt. Af en toe stappen we uit en lopen een klein stukje het ruige woeste landschap in voor een paar foto's en het opsnuiven van gezonde berglucht. Een gezond alternatief voor de sigaretten die ik nu al drie dagen niet meer aangeraakt heb.

De weg is pas sinds 4 juni open en hier en daar zien we nog wat sneeuwresten. Er zijn hier overal wandelroutes en kleine paadjes die door het landschap kronkelen. Af en toe laten we ons verleiden tot het maken van eenkleine wandelingtot de muggen ons, maar vooral mij weer richting auto dwingen.

Aaaargh....gek word ik van de jeuk...dus eerst maar gauw muggenmeuk halen bij de supermarkt. Oja en afterbite.....

Peer Gynt Veien

Gisteravond een bijzondere verjaardag gevierd tussen de bloemkoolkapsels. Vlak nadat we ons gesettled hadden aan een tafeltje kwam een buslading 80plussers het restaurant binnen. Binnen no time waren de gestoomde groenten en hapslikwegvleeslapjes verdwenen.

Tijd dusom ons terug te trekken in de hotelkamer. Na een vreemde nacht waarin het niet donker leek te worden....zitten we al zo hoog in Noorwegen?....zijn we na het ontbijt een eindje gaan toeren met de auto. Een mooie route over onverharde wegen langs meertjes en ongerepte natuur. Een bord met het woord BOMweg leek iets te vragen over tol betalen, maar alles is hier in het Noors en die taal beheersen we natuurlijk niet. Schouderophalend zijn we doorgereden. Er was immers geen kip te bekennen. Wel hier en daar wat schapen langs de kant van de weg.

Vanmiddag gaan we een stukje wandelen.

Alle informatie in het hotel is in het Noors. De noren zijn best vriendelijk, maar wat afstandelijk en als we vragen om wandelroutes krijgen we een kaart met mountainbiketrails. Het wordt dus wederom behelpen. Ach waar je hier ook kijkt of loopt het is allemaal prachtig dus we maken ons niet al te druk.

Ik zie ik zie wat jij niet ziet en het is...

Groen!

Wat een ongelooflijk groen land is Noorwegen.

Na een behoorlijk vermoeiende reis zijn we eindelijk in ons hotel in Skeikampen beland. Oubollige inrichting, maar ach de omgeving maakt een hoop goed.

Om hier te komen moesten we eerst op zondag naar Kiel rijden. Een behoorlijk lange rit tot aan de ferryboot. Daar eenmaal aangekomen konden we vrij vlot inchecken en onze binnenhut bewonderen. Klein, maar eigenljik best comfortabel. Na een heerlijke schnitzel was het tijd om van het uitzicht te genieten.

Omdat we maandag de hele dag wederom in de auto doorbrengen duiken we vroeg onze hut in. Om een uur of half zes zing ik zachtjes....er is er één jarig hoera hoera....en ik hoor Martijn zachtjes lachen. Hij is wakker en vandaag 36 geworden.

Vandaag rijden we vanuit Göteborg in een stuk door naar Skeikampen boven Lillehammer. Eigenlijk jammer om zo lang in de auto te zitten, want het is prachtig weer. Om het uur rinkelt er een telefoon met verjaardagsgroeten. Erg leuk! Om een uur of half vijf komen we eindelijk in het hotel aan en maken gelijk eenklein wandelingetje door de omgeving. Het ruikt hier naar sauna.....Heel Noorwegen ruikt naar sauna! Zalig!!!